اتفاقاتی عادی در دهه های قبل فوتبال

هجوم عکاسان و هواداران به داخل زمین

هجوم عکاسان و هواداران

هجوم عکاسان و هواداران

اختصاصی آسمونی / مهدی زارعی

اگه چند دهه قبل به یک تماشاگر یا یک عکاس می گفتیم که نمی تواند حین بازی فوتبال، وارد زمین شود، قطعا این حرف را جدی نمی گرفت. از زمانی که فوتبال، شکل گرفت، همیشه تماشاگران داخل زمین، بخشی از آن بودند. به همان اندازه که حضور بازیکنان داخل زمین عادی است.

در دهه های ابتدایی فوتبال، فقط مهم این بود که در هنگام جریان پیدا کردن بازی، هیچ آدم اضافی ای داخل زمین نباشد. به همین خاطر، تماشاگران بیشتر شبیه هواداران گلف بودند. همان طور که در مسابقات گلف، در هنگام زدن ضربات، هوادارا می توانستند تغییر مکان داده تا ضربات را بهتر تماشا کنند، در فوتبال ابتدایی هم کافی بود که مثلا کرنری شود یا پنالتی به نفع یکی از تیمها اتفاق بیفتد.

تا زمانی که بازی مجددا به جریان بیفتد، خیلی از هواداران خودشان را به نقطه ای می رساندند که به توپ، نزدیک باشد. خیلی از آنها برای این کار، وارد زمین می شدند و از سمتی به سمت دیگه می رفتند!

بعدها که عکاسها هم به جزء جدایی ناپذیر مسابقات تبدیل شدند، هر وقت لازم بود وارد زمین می شدند. به همین خاطر است که حتی با وجود کیفیت پایین دوربین های نیمه اول قرن بیستم، عکسهای بسیار باکیفیتی از لحظات شروع مسابقات، یا شادی بعد از گل بازیکنان در رقابتهای مختلف وجود دارد. چون وقتی بازی جریان نداشت، عکاسها به راحتی وارد زمین می شدند و از نزدیک ترین فاصله ممکن از دست دادن دو کاپیتان، یا شادی بعد از گل تیم گلزن عکس می گرفتند. حتی اگه این اتفاقات در فینال جام جهانی 1958 رخ می داد و زمانی که فینال ششمین دوره مسابقات در حال برگزاری بود.

عکاسها جزء جدایی ناپذیر مسابقات

عکاسها جزء جدایی ناپذیر مسابقات

تماشاگرها هم در جشن های قهرمانی تیمها، معمولا بخشی از جشن بودند. به طوری که مثلا بعد از قهرمانی اروگوئه در جام جهانی 1930 و در هنگام دور افتخار تیم قهرمان، به سختی می توان بازیکنان را از تماشاگرانی که داخل زمین ریختند و دور افتخار می زنند، تشخیص داد. این اتفاق حتی چهل سال بعد هم رخ داد و وقتی برزیل در جام 1970 قهرمان شد، نه تنها انبوهی تماشاگر مکزیکی به داخل زمین ریختند تا بزرگان فوتبال برزیل را روی شانه های خودشان بلند کنند، بلکه به لباس این بازیکنان هم رحم نکردند و از لباس گرفته تا کفش و جوراب بازیکنان را به یادگار با خودشان بردند!

هرچند با گذشت زمان از این بی نظمی ها کاسته شد و دیگر هیچ عکاسی اجازه پیدا نکرد تا وارد زمین شود و جلوی هوادارا هم گرفته شد تا مراسم انتهای هر مسابقه و تورنمنت با نظم برگزار شود، با این وجود، خیلی اوقات نمی توان جلوی احساسات تماشاگران را گرفت و آنها به داخل زمین بازی هجوم می آورند.

برزیل در جام 1970

برزیل در جام 1970

نمونه ها فراوانند. در روز آخر فصل 2000-1999 لیگ برتر انگلیس، وقتی بردفورد در زمین خود، (1-0) لیورپول را شکست داد و بقای خود را در لیگ قطعی کرد، در چند ثانیه زمین چمن مملو از تماشاگرانی شد که به زمین هجوم آوردند و حتی عده ای از آنها، تکه هایی از چمن ورزشگاه را به یادگاری کَندند.

 

ماندگارتر از این بازی، رقابت رم و پارما در روز آخر فصل2001-2000 سری آ بود. جایی که رم می خواست بعد از دو دهه قهرمان ایتالیا شود و برای رسیدن به این هدف، باید مسابقه را می برد. وقتی گابریل باتیسوتا در دقیقه 78 بازی را (3-1) کرد و قهرمانی رم را عملا قطعی، تماشاگرای رمی از شدت شادی به داخل زمین ریختند و حتی لباس جیان لوییجی بوفون دروازه بان پارما را هم کنده و به یادگار بردند. وقتی بازی از سر گرفته شد، پارمایی ها همه نزدیک به خط کنار زمین بازی می کردند تا بلافاصله با سوت پایان بازی به رختکن فرار کنند. چون می دانستند چند ثانیه بعد، زمین چمن از هواداران پر می شود.

رقابت رم و پارما در روز آخر فصل2001-2000 سری آ

رقابت رم و پارما در روز آخر فصل2001-2000 سری آ

این نوع شادی هوادارای رم را هواداران منچسترسیتی هم تجربه کردند. قهرمانی آنها هم در روز آخر لیگ 2012-2011 اتفاق افتاد. آن هم به شکلی دراماتیک و با دو گلی که در وقتهای تلف شده به کوئینزپارک رنجرز زدند و با تفاضل گل بهتر نسبت به منچستریونایتد، بعد از 44 سال قهرمان انگلیس شدند.

به هر حال خیلی وقتها نمی توان به وسیله قانون، جلوی احساسات علاقه مندان را گرفت. هیچ دوربین مداربسته ای هم نمی توان این همه تماشاگر را از همدیگه تشخیص بدهد و به این ترتیب، همین هواداران هستند که جشن یک تیم  را جذاب تر می کنند. هوادارانی که البته آنقدر شاد هستند که به کسی از تیم مقابل، آسیبی نرسانند.

0/5 ( 0 نظر )


منبع : آسمونی

نظر خودتان را ارسال کنید