«ایتالیا»: از کالچو تا فدراسیون 123 ساله!

اختصاصی آسمونی / مهدی زارعی

روز 28 مارچ 1898 بود که فدراسیون فوتبال ایتالیا تاسیس شد. فدراسیونی که در دوران طولانی فعالیت خود، شاهد افتخارات فراوانی بود. به همین مناسبت مروری داریم بر آنچه که موجب شکل گیری فوتبال و گسترش آن در در ایتالیا گشت. در روزهای آینده با چند تن از ستارگان تاریخ فوتبال ایتالیا نیز آشنا خواهیم شد.

از كالچو تا «تیم ملی فوتبال»:

چند صد سال قبل، ایتالیایی‌ها رقابتی داشتند با نام «كالچو». مسابقه‌ای كه در آن «توپ» وجود داشت و دو دسته پرجمعیت با آن توپ به رقابت می‌پرداختند. كالچو به سرعت موردتوجه طبقات بالای جامعه قرار گرفت و بدین ترتیب نسبت به انگلستان و فرانسه – كه مردم طبقات پایین نیز بدان می‌پرداختند – از خشونت كمتری برخوردار شد.

نخستین بار در قرن شانزدهم بود كه قوانین مدوّن «كالچو» در قالب كتاب منتشر شد و با همین پشتوانه‌ها بود كه فوتبال نیز پس از ورود به ایتالیا با استقبال طبقات مختلف جامعه روبه‌رو شد. اولین بار در سال 1893 بود كه «باشگاه كریكت جنوا» به تأسیس تیم فوتبال اقدام كرد و اندك اندك بر تعداد تیمها افزوده شد. اداره بسیاری از این تیمها برعهده «خانواده‌های ثروتمند» بود. خانواده‌هایی كه «ریاست باشگاه» نیز یكی از چیزهایی بود كه از پدر به فرزند می‌رسید و چنین شد كه برخی از این تیمها تا سال‌ها و دهه‌های بعد دوام آوردند، بدون آن كه تغییری در خانواده مالك آن‌ها مشاهده شود…

در هشتم می سال 1898 اولین دوره مسابقات فوتبال سراسری با حضور چهار تیم برتر مناطق مختلف ایتالیا آغاز شد. چهار تیم جنوا ژیمناستیكا، اینترناسیونال جنوا، اف.ث.تورینو و «تورینو» نمایندگان برگزیده شهرهای جنوا و تورین بودند و در بازی‌هایی كه یك روزه به پایان رسید با یكدیگر پیكار كردند تا «تورینو» با برتری مقابل «اینترناسیونال جنوا» اولین قهرمان كشور لقب گیرد.

این مسابقات همه ساله برگزار گردید و با آغاز قرن بیستم (سال 1900) بود كه قدرتی تازه پدیدار شد. تیم «میلان» با پیروزی مقابل جنوا قهرمانی را از آن خود ساخت. در سال 1905 تیمها به هشت افزایش یافتند. این تیمها در دو گروه چهارتیمی لمباردی و لیگوریا درحالی قرار گرفتند كه این دو گروه نماینده دو قطب فوتبال ایتالیا بودند: لمباردی گروه میلان بود و لیگوریا گروه جنوا. باافزایش تیمهای لیگ، نیاز به تشكیل «تیم‌ملی» نیز بیش از پیش احساس شد و بدین ترتیب در سال 1910 اولین دیدار ملی ایتالیا درحالی مقابل فرانسه برگزار شد كه سفیدپوشان ایتالیایی دقیقاً تیم ملی نبودند، بلكه تعصبات شدید باشگاهی و اختلافات تیمها با یكدیگر سبب شده بود تا برخی از بازیكنان بزرگ آن روزهای ایتالیا در استادیوم «آرونا» میلان حاضر نباشند.

همین تب بالای رقابت‌های باشگاهی بود كه سبب شد تا از سال 1913 لیگ در چهار گروه برگزار شود. علاقه مردم به بازیكنان بزرگ تیمها تا جایی بود كه بسیاری از كوچه‌ها و اماكن عمومی ایتالیا مزین به تصاویر فوتبالیستهای بزرگ بود. با گذشت زمان فوتبال ملی نیز شرایطی بهتر از قبل یافت. ایتالیایی‌ها پس از شكست دادن فرانسه مصمم بودند تا قدرتی بزرگ همچون مجارستان را از پیش روی بردارند. اما شكست (0ـ1) نیز برای آنها یك پیروزی بزرگ بود و به نظر می‌رسید روزهای بهتری در انتظار این فوتبال است.

تأثیر فاشیستها بر فوتبال:

با آغاز جنگ جهانی اول در قاره اروپا (1914)، فوتبال در سراسر این قاره متوقف شد. پای نظامیان ایتالیا نیز خیلی سریع به این نبرد وارد شد و سرانجام با پایان جنگ بود كه فوتبال در ایتالیا از نو آغاز شد. لیگ از سال 1920 آغاز به كار كرد و در 18 ژانویه همان سال ایتالیا پیروزی بزرگی كسب كرد و در اولین دیدار بین‌المللی پس از جنگ جهانی (9ـ4) فرانسه را شكست داد.

اما فرانسوی‌ها در المپیك آنتورپ (1920) جبران كردند تا مشخص شود كه هنوز كارهای زیادی پیش روی مانده است. در سال 1922 گروه توسكانا (به مركزیت فلورانس) نیز به لیگ افزوده شد. آن‌گاه در 4 آوریل 1924 سنگین‌ترین شكست تاریخ فوتبال ایتالیا تا به امروز رقم خورد. (1ـ7) در بوداپست مقابل مجارستان! به دنبال این نتیجه بود كه «ویتوریو پوزو» سكاندار هدایت فوتبال ایتالیا شد.

پوزو در المپیك 1924 شكست خورد. اما حوادثی كه در سیاست ایتالیا رخ داده بود، سبب تغییرات بزرگی در فوتبال ایتالیا شد، فاشیستها در كشور قدرت گرفتند. روزبه‌روز بر تعداد پیراهن‌مشكی‌ها در خیابان‌ها افزوده می‌شد فاشیستها به رهبری «بنیتو موسولینی» در سال 1922 به سمت رم به راه افتادند تا «شاه ویكتور امانوئل سوم» مجبور شود كه موسولینی را به عنوان نخست‌وزیر انتخاب كند. موسولینی حكومتی تك‌حزبی و ناسیونالیستی تشكیل می‌دهد و پیروان او با ایجاد ترس و سركوب و نابودی مخالفان بر قدرت حزب حاكم افزودند. موسولینی در شمار نخستین سیاستمدارانی بود كه به بهترین شكل از ورزش در جهت منافع سیاسی خود «سوءاستفاده» كرد.

«دوچه» در جهت برافراشتن پرچم فاشیسم، بیشترین امكانات را در اختیار فوتبال قرار داد. ایتالیا در المپیك 1928 پس از اروگوئه و آرژانتین سوم شد. از فصل 30ـ1929 لیگ در یك گروه و با شركت 18 تیم از سراسر كشور آغاز شد و تیم «آمبروزیانا اینتر» با درخشش ستارگانی همچون «چوزپه مه آتزا»ی 20 ساله قهرمان ایتالیا شد. پوزو نیز مجدداً هدایت تیم ملی را در اختیار گرفت و همه چیز برای شكل‌گیری بهترین دوران فوتبال ایتالیا فراهم شد.

 

5/5 ( 1 نظر )


منبع : ورزشی آسمونی

نظر خودتان را ارسال کنید