نقد فيلم مردمی شبيه ما

نقد فيلم مردمی شبيه ما-People Like Us movie

نقد فيلم مردمی شبيه ما-People Like Us movie

اختصاصی آسمونی
نقد از لاله عالم

فيلم “مردمی شبيه ما” به كارگردانی “الكسی كورتزمن”، يک سوژه جذاب دارد و تا انتها هم می تواند مخاطب را با خود همراه كند، جذابيت فيلم هم به دليل داستان فيلم است و هم بازيگران شناخته شده آن.

داستان فيلم از جايی براي مخاطب جدی می شود كه شخصيت اول داستان، سام (كريس پاين) می فهمد، پدرش فوت كرده است و همراه با دوستش  (الویا وایلد) به خانه پدری می رود. البته قبل از آن گوشه هايی از شخصيت سام به مخاطب نشان داده می شود و از صحبت های وی با همكارش در ابتدای فيلم می فهميم او تاجر درستكاری نيست علاوه بر اينكه در شغلش  نيز دچار ضرر شده و اكنون بدهكار است.

از نحوه رويايي وی با مادرش، لیلیان(میشل فایفر) در می يابيم كه رابطه خانوادگی اش محكم نيست و همچنين در صحنه ای كه با دوستش مشغول گفتگوست، مشخص می شود، سام از دوران كودكی خانواده را ترک كرده است. ضرباهنگ فيلم خوب است و فيلم بدون انكه ريتمش را از دست بدهد، ادامه دارد و غافلگيری اصلی در نقطه ای است كه سام توسط  وكيل در می يابد كه بنا بر وصيت پدرش می بايست، مبلغ پول هنگفتی به فردی به نام “جاش “بدهد.

با تحقيقات “سام “مشخص می شود كه جاش (مایکل هال داداریو) يک كودك ١١ ساله و شرور است. همچنين با ماجراهایی كه متعاقبا روی می دهد، می فهمد كه پدرش فرزند ديگری نيز دارد و حالا سام كه اساسا آدم منصفی نيست و همچنين بدهكار نيز می باشد، نمی خواهد، پول وصيت شده را انتقال دهد آنهم به بچه ای كوچک، چون پول پدر را سهم خود می داند. در ادامه نهايتا متوجه می شود كه يک خواهر ناتنی(الیزابت بنکس) دارد و “جاش“ فرزند وی است.

فيلم “مردمی شبيه ما“، داستان خانواده های نابسامان است. داستان تكراری خيانت است، داستان عبور از خانواده و زير پا له كردن آن و نتايج جبران ناپذير آن است، اين فيلم بدون آنكه بخواهد شعار بدهد يا حرف هايش  را خيلی گل درشت وار به فيلم تزريق كند، بيننده را به فكر فرو می برد. “مردمی شبيه ما “، ممكن شبيه زندگی خيلی ها باشد.

اين فيلم تلنگری است بر كسانی كه بخاطر عشق يا … زندگی خانوادگی خود را زير پا می گذارند و با سرنوشت آينده فرزندان خود بازی می كنند، همينطور كه در اين فيلم می بينم نه “فرانكی”، فرزند دختری كه از جانب پدر طرد شده وضعيت مناسبی دارد و نه “سام “، فرزند پسری كه حاصل زندگی جديد پدر است، از او به خوبی ياد مي كند.

زمانی که “فرانکی” از حس ترک شدگی خود برای “سام ” می گويد و می فهمد پدر به برادر نيز زياد توجه نداشته است و در واقع چه او كه بی پدر بزرگ شده و چه برادر هر دو شبيه هم هستند و نكته كليدی اين سرنوشت در دو ديالوگ مشخص می شود.

صحنه ای كه خواهر خطاب به برادر می گويد، هركسی اين كار را انجام دهد، خودش را هم گم می كند، چه برسد به بچه اش. همچنين ديالوگی كه “سام  “خطاب به “لیلیان” می گويد: ديگه وقتشه كه ما دو نفر آدم بشيم. اين ديالوگ ها كنايه از عمل رها سازی خانواده و “فرانکی ” از سوی پدر و ترجيحش به زندگی با “لیلیان ” است، اين را هم در ديالوگی می شنويم كه “سام ” وقتی می فهمد يك خواهر ناتنی دارد و به مادرش می گويد و “لیلیان“ می گوید: “انتخاب خودش بود.

”فيلم “مردمی شبيه ما “يا “آدم های شبيه ما “ داستان انتخاب های ماست. انتخاب هايی كه گاهی وقت ها خيلی گران تمام می شود. بر فیلم آدم هایی شبیه ما، علی رغم موضوع جالبش یک ایراد می توان گرفت و آنهم اینکه سام خیلی راحت به “جاش “و ” فرانكی” نزدیک می شود و سر راه آنها قرار می گیرد، بدون آنکه آنها شک کنند و بپرسند دلیل آن چیست و این از نظر منطقی به فیلم ضربه زده است.

5/5 ( 1 نظر )


منبع : فیلم و سینما آسمونی

نظر خودتان را ارسال کنید