عجیب ترین ال کلاسیکوی تاریخ

عجیب ترین ال کلاسیکوی تاریخ-The strangest El Clasico in history

عجیب ترین ال کلاسیکوی تاریخ-The strangest El Clasico in history

کاتالان ها راست می گویند یا مادریدی ها؟

اختصاصی آسمونی / مهدی زارعی

کشور عجیب، تیم رژیم و تیم مخالف رژیم!

اسپانیا کشور عجیبی است. به عجیبی خود پابلو پیکاسو و نقاشی‌ های عجیب‌تر او. تنها کشوری است که مردمانش به اتفاق آرا تصمیم گرفتند که برای همیشه «جمهوری» را از سیستم حکومتی کشور کنار بگذارند و مجدداً به پادشاهی روی آورند! حتی پادشاهان اسپانیا نیز عجیب‌تر از سایر پادشاهان بودند. «آلفونسوی سیزدهم» در روز ۱۳ آوریل ۱۹۱۳ سوار بر اسب درحال سان‌ دیدن بود که ناگهان یک نفر به قصد ترور او شلیک کرد. تیر به خطا رفت و او دست به تپانچه دیگر خود شد. پادشاه به جای فرار کردن به طرف شلیک‌کننده حمله کرد، ضارب را بر زمین زد و او را به قدری نگه داشت تا مأموران پلیس سر رسیدند و بدین ترتیب تجمع اعداد ۱۳ برای پادشاه بدیمن شد! دست بر قضا همین آلفونسو بود که نام باشگاهی متشکل از دانشجویان مادریدی را «رویال مادرید» (مادرید سلطنتی) گذاشت تا سنگ بنای یک دعوای قدیمی بین مادرید و بارسلون بنا نهد. آلفونسو فرجام خوشی نداشت. با مجلس درگیر و از سلطنت خلع شد اما تیم «رویال» باقی ماند و نامش به «رئال» تغییر کرد و از همان زمان مورد اتهام رقیب قرار گرفت. رقیبی که رئال را “EL eguip del regimen” (تیم رژیم) می‌نامید و خود را “Mes que un club” یعنی «چیزی بیش از یک باشگاه»!

توهّمات عصر فرانکو

هواداران بارسا عمدتاً از طبقه متوسط و بورژوا بودند. آنها با همه «تیم‌های رژیم» خصومت داشتند بارها و بارها هواداران بارسا و اسپانیول به زدوخورد پرداختند. دلیلش هم مشخص بود. یکی نماینده جدایی‌طلبان بود و دیگری را «ستون پنجم حکومت در خاک کاتالان» می‌دانست!

وقتی جنگ‌های داخلی اسپانیا با پیروزی ژنرال «فرانسیسکو فرانکو» پایان پذیرفت و او بسان تمام سیستم‌های فاشیستی عالم با جدایی‌طلبان به شدت مبارزه کرد، توهمات رنگ و بویی دیگر یافت. کاتالان‌ها معتقد بودند که همه چیز برای پیروزی رقیب مهیا می‌شود و نوک پیکان انتقادات آنها متوجه برانکو بود.

عجیب‌ترین ال کلاسیکو (۱۱ـ۱)!

ال‌کلاسیکو از همان ابتدا دیداری مهیج و جذاب بود. کاتالان‌ها حتی قبل از حکومت فرانکو هم در یکی از مسابقات خود مقابل رئال حاضر به ادامه مسابقه نشده بودند. به هر شکل نیمه‌نهایی جام‌حذفی سال ۱۹۴۳ فرا رسید. اولین رویارویی دو تیم در جام‌حذفی از تثبیت قدرت فرانکو با سه گل وایه (۳۴) اسکولا (۴۳) سوس‌پدرا (۶۰) به سود بارسلون خاتمه یافت تا بسیاری از صعود این تیم به فینال اطمینان حاصل کنند اما دیدار برگشت آبستن حوادث عجیبی بود. «برودن» (۵) گل آغاز بازی را برای رئال به ثمر رساند. بازی بدون اتفاق خاصی ادامه یافت اما آتش‌بازی رئال از دقیقه ۳۰ آغاز شد و این تیم طی ۱۴ دقیقه هفت بار دیگر دروازه حریف را باز کرد. نیمه اول ۸ـ۰ پایان یافت و سرانجام بازی ۱۱ـ۱ خاتمه یافت. بارسلون له شد ولی ابهامات پیرامون بازی تا اندازه‌ای بود که بسیاری مقصر را «رژیم فرانکو» می‌دانند نه تیم بارسا!

دفاعیات کاتالان‌ها

عده‌ای معتقدند که قبل از آغاز بازی، یک مقام امنیتی از طرف ژنرال فرانکو در رختکن بارسلونا با بازیکنان دیدار کرد و به آنها یادآوری کرد! که تنها به لطف سخاوت حکومت است که می‌توانند بازی کنند! برخی دیگر می‌گویند که «ارتش سویل» در بین دو نیمه کاتالان‌ها را از صحبت کردن به زبان ایالت کاتالان منع کرد و حتی بازیکنان را تهدید نمود. شایعه‌ای دیگر از ضرب و شتم بازیکنان توسط نیروهای نظامی قبل از آغاز مسابقه گفته‌اند. با توجه به آن که ما ایرانیان هم علاقه خاصی به «تئوری توطئه» داریم و همه چیز فوتبال را از دریچه روابط پشت پرده می‌بینیم، این‌گونه صحبت‌ها بارها و بارها در رسانه‌ها پخش شده‌اند اما صحت و سقم این سخنان تا چه حد می‌باشد؟

دفاعیات مادریدی‌ها

مادریدی‌ها معتقدند که اتفاق خاصی در بین دو نیمه رخ نداده است. نه بازیکنی مورد ضرب و شتم قرار گرفت و نه توصیه‌ای برای منع گفتگو به زبان کاتالانی بر زبان کسی جاری شده است. دلیلش هم برد ۸ـ۰ رئال در همان نیمه اول می‌باشد. به عبارت ساده‌تر، رئال در نیمه اول توفان به پا کرد اما بارسلون در نیمه دوم بازی بهتری از نیمه اول خود ارائه داد.

 

۲ـ ارتش سویل حتی در صورت ورود به رختکن بارسلونا هم نمی‌توانست بازیکنان را تهدید کند. زیرا قانون ممنوعیت صحبت به زبان‌های بومی در سال ۱۹۴۲ لغو شد و این بازی در سال ۱۹۴۳ برگزار شد.

۳ـ اگر به بازیکنان کاتالان دستور داده شده بود ببازند، آنها می‌توانستند ۴ یا نهایتاً ۵ گل بخورند. نه آن که با خوردن ۱۱ گل حیثیت خود را به باد دهند!

۴ـ «برناردو سالازار» مورخ ورزش اسپانیا ـ که طرفدار اتلتیکو مادرید می‌باشد ـ معتقد است که بازی به صورت کاملاً پاک برگزار شد و این عقیده را از صحبت‌های دو بازیکن بارسا استنباط کرده است. «خوزه اسکولا» گلزن بازی رفت و یکی از بازیکنانی که در بازی برگشت ۹۰ دقیقه توپ زد و دیگری «دومینگو بالمانیا» نیمکت‌نشین که بعدها تحلیل‌گر مشهور فوتبال شد.

۵ـ رئال در فینال در برابر یک تیم دیگر از تیم‌های «ضدرژیم» (اتلتیکو بیلبائو) قرار گرفت و باخت. پس مأموران فرانکو آنجا چه کاره بودند؟!

نتایجی درخور تأمل

در هر حال واقعیت هرچه بوده است، کلیه نتایج زیر در دوران فرانکو رقم خورده است و هیچ کس هم به غیرعادی بودن بازی اعتراضی نکرد!

۲۵ مارس ۱۹۴۵: بارسلونا ۵ ـ ۰ رئال‌مادرید

۱۸ سپتامبر ۱۹۴۹: رئال ۶ ـ ۱ بارسلونا

۲۴ سپتامبر ۱۹۵۰: بارسلونا ۷ ـ ۲ رئال

۱۱ نوامبر ۱۹۵۱: رئال ۵ ـ ۱ بارسلونا

۲۱ فوریه ۱۹۵۴: بارسلونا ۵ ـ ۱ رئال

یک‌چهارم نهایی جام‌حذفی ۱۹۵۷: رئال ۶ ـ ۱ بارسلون

۲۶ نوامبر ۱۹۵۸: بارسلونا ۴ ـ ۰ رئال

 

0/5 ( 0 نظر )


منبع : ورزشی آسمونی

نظر خودتان را ارسال کنید