معرفی و نقد فیلم درخونگاه

معرفی و نقد فیلم درخونگاه

آسمونی : درخونگاه فیلمی به کارگردانی سیاوش اسعدی، نویسندگی نیما نادری و سیاوش اسعدی و تهیه‌کنندگی منصور سهراب‌پور محصول سال ۱۳۹۶ است. این فیلم در سال ۱۳۹۷ در سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمده است.

بازیگران فیلم درخونگاه

  • امین حیایی
  • ژاله صامتی
  • مهراوه شریفی نیا
  • افشین سنگ چاپ
  • محمود جعفری
  • نادر فلاح
  • پانته‌آ پناهی‌ها
  • منصور شهبازی
  • فاطمه مرتاضی

داستان فیلم درخونگاه

رضا با بازی امین حیایی پس از هشت سال کار کردن از ژاپن بر‌می‌گردد. سال 1370. محله درخونگاه. خانواده فقیر و آشفته. رضا از ژاپن پول زیادی فرستاده است و حالا با زخم‌هایی بر جسم و روح برگشته که با آنها خانه و محله را بسازد. آقایی کند. میخواهد ارباب باشد. برادر دوقلوی رضا، مهدی جزء مفقودین جنگ است و سه سال پس از پایان جنگ هنوز خبری از او نیست. رضا که می‌آید همه چیز دگرگون می‌شود. او پی پول‌هایش هست و انگار اتفاقی برای آنها افتاده. تا پایان فیلم یکی یکی رازهای مگو فاش می‌شود. خبری از پول نیست. و رضا دوباره می‌رود…

عوامل فیلم درخونگاه

کارگردان : سیاوش اسعدی

تهیه‌کننده : منصور سهراب‌پور

نویسنده : نیما نادری و سیاوش اسعدی

موسیقی : فرزین قره‌گوزلو

فیلم‌برداری : تورج اصلانی

تدوین : محمدرضا مویینی

نقد فیلم درخونگاه

در فرهنگ ایرانی همیشه ما بهترین داشته‌های خودمان را پیشکش دیگران می‌کنیم. اما سیاوش اسعدی چه چیزی را به مسعود کیمیایی پیشکش کرد؟ آیا این بهترین داشته آقای کارگردان است که به استادش تقدیم شد؟ اگر پاسخ مثبت است واقعا جای نگرانی وجود دارد که کارگردانی احساس کند چنین اثری بهترین کار کارنامه‌اش است. «درخونگاه» فاصله زیادی از یک فیلم استاندارد دارد.

بزرگ‌ترین مشکل این اثر که بسیار به چشم می‌آید شبیه شدن به سینمای «فیلمفارسی» است، بدون آن که به جز تقلید از چند ویژگی ظاهری- ویژگی‌های اصلی این سینما را داشته باشد. سینمای فیلمفارسی از لحاظ ساختار، سینمایی است که بر پایه قهرمان جلو می‌رود، به شدت داستانگو است و پایانی کاملاً بسته دارد. چیزی که این‌گونه از فیلم‌ها را در دسته آثار شاه‌پیرنگی سینما قرار می‌دهد.

امّا ساخته اسعدی چیزی بود میان فیلمفارسی‌ها و آثار جشنواره‌پسند هنری و ناراحت کننده این که نه این بود و نه آن. از لحاظ فیلمنامه ما با مجموعه‌ای از اتفاقات رو به رو هستیم که کنار همدیگر قرار گرفته‌اند. فیلم هیچ قصه مشخصی ندارد و قهرمان اساسا هدفی برای خود و مخاطب طراحی نمی‌کند تا با رسیدن به آن، «درخونگاه» به پایان برسد.

رضا دوزاری، قهرمان فیلم در ابتدا به قصد ایجاد یک کاسبی پر‌رونق از ژاپن به ایران بر می‌گردد. اما خیلی سریع تبدیل به یک قهرمان منفعل می‌شود که اقداماتش نه در جهت هدفش، بلکه بر اساس اتفاقاتی است که برایش رخ می‌دهد. نقطه عطف به درستی طراحی نشده و اصلاً باعث ایجاد یک کشمکش برای شخصیت اصلی نمی‌شود و فقط خرده ماجرایی را ایجاد می‌کند که شاید در حد پنج دقیقه مخاطب را دنبال خود می‌کشاند. اینجا دقیقاً همان جایی است که بیننده از فیلم فاصله می‌گیرد چون منتظر است داستان شروع شود، که نمی‌شود و سازنده اثر سراغ پیام‌های سیاسی سطح پایینی می‌رود که نمونه‌های به مراتب هوشمندانه‌تری از آن را پیشتر حتی در همین سینمای خودمان دیده‌ایم.

وقتی فیلم وارد مرحله گره‌گشایی می‌شود هم عملاً اتفاق خاصی رخ نمی‌دهد و راز بزرگی که تا پایان سر به مهر باقی مانده بود همان اولین حدسی بود که می‌زدیم تا در نهایت ضرب شوک آن گرفته شود و تمام. «درخونگاه» از آن دست فیلم‌هایی است که بعد از دیدنشان از خود می‌پرسیم «که چی؟»

0/5 ( 0 نظر )


نظر خودتان را ارسال کنید