تیم کی روش ، تیمی که محکوم به فینالیست شدن است

تیم کی روش ، تیمی که محکوم به فینالیست شدن است / اختصاصی آسمونی – مهدی زارعی

43 سال حسرت و چند نسل ناکام …

شاید آن روزی که یحی گل محمدی بدترین پنالتی تاریخ جام ملت ها و ضعیف ترین پنالتی تاریخ فوتبال ایران را در نیمه نهایی جام ملت های آسیا 2004 به هدر داد ، هیچ کس تصور نمی کرد که حسرت حضور ایران در نیمه نهایی جام ملت های آسیا از یک دهه هم بیشتر شود و به 15 سال برسد …

جام ملتهای آسیا می تواند نماد فوتبال ، ورزش و حتی تمام جامعه ما باشد . تمام اتفاقاتی را که در طول چهار دهه در کشورمان رخ داد ، می توان به صورت ماکتی کوچک در جام ملتهای آسیا دید . خیلی از این اتفاقات را با چشم ندیده ایم و تنها از آن ها خوانده ایم . اما قطعا اتفاقات ادوار اخیر را با چشمان خود دیده ایم ، حس کرده ایم و با این اتفاقات و خاطرات ، کودکی و نوجوانی را پشت سر گذاشته ایم . بزرگ شده ایم و روز به روز بیش از پیش به شکست و ناکامی خو گرفته ایم و از پیروزی و جاه طلبی فاصله گرفته ایم …

هیچ یک از ما روزهای قهرمانی ایران در آسیا را به یاد نداریم و اصلا به دنیا نیامده بودیم تا ببینیم ایران سه بار پیاپی قهرمان آسیا شد و این قهرمانی ها چنان برای مردم زیاده طلب دهه 50 عادی می نمود که بعد از پیش افتادن ایران در فینال 1976 و وقت کشی ملی پوشان ، به جای آن که از سومین قهرمانی پیاپی شادمان باشند ، هو کردن تیم ملی را آغاز نمودند . ایران پس از آن هرگز قهرمان آسیا نشد ، هرگز فینال آسیا را تجربه نکرد و جالب این که چهار سال بعد وقتی به المپیک 1980 صعود کرد اما این بازیها را تحریم نمود ، دیگر حتی به نزدیکی المپیک نیز نرسید تا برای همیشه حسرت بخوریم …

به گزارش آسمونی ، جام ملتهای 1980 را همیشه با آغاز جنگ ایران و عراق به یاد می آوریم . بارها و بارها در این باره صحبت شده است و حتی مستندی با نام « جام در آفساید » از آن ساخته شده است . تیم ملی ایران در اولین جام ملت های آسیا بعد از انقلاب ، مسابقه نیمه نهایی را از کویت باخت و سقوط خود را آغاز کرد . از همان ایام بود که روند یکی در میان سومی و ناکامی آغاز شد . ایران در سال 1980 ، 1988 ، 1996 و 2004 سوم شد و در این میان فقط در سال 1984 چهارم شد ولی در سایر دوره ها تنها طعم ناکامی را چشید . 5 بار شکست در نیمه نهایی که سه بار آن در ضربات پنالتی و سه بار مقابل عربستان اتفاق افتاد ، با هیچ یک از قوانین احتمالات و منطق همخوانی ندارد . اما این مساله برای فوتبال ما رخ داد …

هر بار که مسابقات تمام شد ، با مرور اتفاقات رخ داده در جام حس کردیم که می توانستیم نبازیم . اگر شاهین بیانی در نیمه نهایی 1984 در دقیقه 89 گل به خودی نمی زد ، اگر دایی و یزدانی و خاکپور در ضربات پنالتی 1996 توپ های خود را از دست نمی دادند و اگر ایمان مبعلی در نیمه نهایی سال 2004 پنالتی خود را به تیر دروازه نمی زد و یحیی گل محمدی هوس چیپ زدن نمی کرد ، یا اگر ستار زارع در نیمه نهایی 2004 و مهرداد پولادی در یک چهارم نهایی 2015 اخراج نمی شدند ، اگر مسوولان ورزش ایران در سال 1385 و شخص محمد علی آبادی تصمیم به نابودی تیم برانکو نمی گرفت و بهترین تیم آن روزهای ایران را به امیرقلعه نویی نمی سپرد ، حسرت مان به 43 سال نمی رسید …

تیم کی روش فرصتی برای اشتباه مقابل ژاپن ندارد . بهتر از تمام تیمهای این 40 سال اخیر است و چیزی را به شانس و تقدیر واگذار نکرده است . چیزی نمانده که کی روش غرور و عظمتی را که 43 سال است از فوتبال ما رخت بربسته ، به ما بازگرداند . هویتی که توسط مسوولین ورزش در این سالها کمرنگ و کمرنگ تر شد ، اسیر اشتباهات شد و نسل هایی از ما را به این باور رساند که هرگز نمی توان به پیشرت فوتبال مان امید داشت .

حالا این نسل ، باید فینالیست شود تا کودکان امروز ما ، مثل سایر نسلهای گذشته ، دو عبارت « فوتبال » و « ناکامی » را با هم عجین نکنند …

نظر خودتان را ارسال کنید