ثبت نام لاتاری گرین کارت آمریکا ثبت نام لاتاری آمریکا کلیک کنید !

چرا مدیران ورزشی بازنشسته ، استعفا نمی دهند ؟

چرا مدیران ورزشی بازنشسته ، استعفا نمی دهند ؟ / اختصاصی ورزشی آسمونی – مهدی زارعی

گوشه ای از مزایایی که پست مدیریت ورزشی را جذاب می کند !

چرا از خدمت دست برنمی دارند ؟ مگر پشت میز ریاست چه خبری است که حاضرند از هر روش و ترفندی استفاده کنند اما این میز را رها نکنند ؟

این سوالی است که شاید همه ما از خودمان پرسیده باشیم . در سالهای اخیر بارها و بارها از مدیرانی نام برده شده است که به سن بازنشستگی رسیده اند یا این که دو شغله و سه شغله بوده اند اما به هر شکل ممکن می خواهند ” خدمت بکنند ”

محل مورد علاقه برای خدمت

آنچه در تمامی مدیران به عنوان وجه اشتراک جالب است ، عشق آنها به خدمت کردن است . اما مگر نمی توان در پست های مختلف و مکان های مختلف به ورزش یا کشور خدمت کرد ؟ برای نمونه شما هیچ وقت نمی توانید مدیری را پیدا کنید که دوست داشته باشد در سیستان و بلوچستان یا سایر نواحی محروم خدمت کند ! همه عاشق تهران هستند و عاشق ریاست ، در غیر این صورت ریاست هیات یک رشته ورزشی می تواند گزینه خوبی باشد ؛ ترجیحا در مناطق مملو از امکانات !

هزینه از جیب برای ورزش

در میان مدیران ورزشی ، کسانی هستند مثل محمود مشحون که می گویند از جیب خودشان هم برای رشته ورزشی مورد نظر خرج کرده اند . مشحون همواره معتقد بود که اگر 2 میلیاردتومانی را که از جیب خود برای بسکتبال خرج کرده ، به او بدهند ، بلافاصله از فدراسیون بسکتبال می رود و هیچ اصراری به ماندن ندارد .

نمی دانیم مشحون واقعا این همه خرج کرده بود ؟ و این که بالاخره این مبلغ را دریافت کرد یا نه . ولی هرچه بود ، رفت …

حقوق های عادی برای مدیران ؟!

اگر فیش حقوقی بسیاری از مدیران را نگاه کنیم ، هیچ مساله غیرعادی در آن نمی بینیم . حقوقی کارمندی و بسته به محل خدمت ، کم و شاید متوسط . همه شان مثل کارمندهای خود ، ساعات اضافه کاری دارند و کسری بابت بیمه و این نوع هزینه های مرسوم در کارهای دولتی . پس باید دلیلی دیگر برای این علاقه وجود داشته باشد . این طور نیست ؟

مزایای غیرعادی برای مدیران !

برخلاف آنچه که در کشور ما مرسوم شده و تنها فوتبال است که هزینه های آن مورد توجه رسانه ها و مردم است ، هیچ کدام از رشته های ورزشی از حیث داشتن مزایا ، درآمد و البته سفر ، مشکلی ندارند . لازم است که یک مسابقه بین المللی در حال برگزاری باشد و تیمی از ایران عازم این مسابقات ؛ در این صورت تعداد همراهان از ورزشکاران بیشتر می شود . در حالی که عموما مربیان ایرانی کار خاصی نمی کنند جز این که با فریاد و قیل و قال ، به بچه های خود روحیه بدهند . یا این که مثل مربی وزنه برداری ، با سیلی زدن ورزشکاران را تحریک کنند و البته پرده گوش ورزشکار را پاره کنند ! اما حضور مربیان ، سرپرستان ، و البته روسای فدراسیون ها ، کمی حقوق ها را جبران می کند . چون بابت هر روز سفر ، به آنها حق ماموریت داده می شود .

حق ماموریت چقدر است ؟

بسته به شرایط اقتصادی ورزش ، این حق ماموریت کم و زیاد می شود . البته در ایام اخیر شرایط نابسامان اقتصادی سبب شد که از حق ماموریت ها کاسته شود . با این حال برای بازیهای آسیایی جاکارتا ، حق ماموریت کمیته المپیک برای هر خبرنگار 1000 دلار بود و برای هر مقام ورزشی 2000 دلار . ما اطلاعی از حق ماموریت فدراسیون ها برای مدیران و ورزشکاران آنها نداریم و می گوییم ان شاالله چیزی اضافه نسبت به این مبلغ داده نشده باشد . اما …

باقی هزینه ها

محمود خسروی وفا رییس فدراسیون جانبازان و معلولین می گفت به جز هزینه هایی که باید برای ورزشکاران درنظر می گرفتیم ، 150 دلار اضافه به تمام زنانی دادیم که در آن گرمای سخت و هوای شرجی اندونزی ، حجاب برتر ( چادر ) بر سر داشتند . نامبرده چنان از سختی چادر به سر کردن می گوید که انگار این زنان ، برای اولین بار در زندگی خود چادر پوشیده اند در حالی که وقتی کسی از کودکی دست به کاری بزند ، دیگر در گرما و سرما سختی بابت آن حس نخواهد کرد .

حالا تصور کنید چند مسوول در بین کاروان بوده اند و چند تایشان چادر بر سر داشته اند ؟

وزیری در آرزوی سفر به فرانسه

سالها قبل ، یک انسان کاملا غیر ورزشی وزیر ورزش شد . او طی یک سال به تمام نقاط دور و نزدیک دنیا سفر کرد . کاری به حق ماموریت تمام این سفرها نداریم اما او فرصتی برای سفر به فرانسه پیدا نکرده بود و در آرزوی این سفر می سوخت . این بود که با رایزنی با یکی از فدراسیون ها ، سرانجام به عنوان سرپرست تیم ملی مربوطه راهی فرانسه شد و احتمالا عکسی هم به یادگار با برج ایفل انداخت !

یک پا در خارج

یکی از روسای فدراسیون ها دائما پز می دهد که حتی هزارتومان هم در فدراسیونش حیف و میل نمی شود . البته ایشان زودتر از 10 یا 11 صبح به دفتر نمی آیند ، در حین صبحانه خوردن در محل کار ، خودکاری هم دستشان است و خوشحالند که پرونده ها را حین صبحانه حل و فصل می کنند و زمان را تلف نمی کنند ! اگر سفر زیارتی وی به عراق را حساب نکنیم ، یک پای وی ایران است و دیگری در خارج از کشور . حالا بابت این که هر سفر چند روزه است و هر کدام چقدر حق ماموریت دارد ، لازم نیست توضیحی بدهیم .

بدون شرح

تمام این ها در جایی اتفاق می افتد که مثلا فدراسیون ژیمناستیک در بازیهای آسیایی به خاطر کمبود یک ورزشکار ، فرصت درخشش در بخش تیمی و کسب عنوانی همچون چهارمی آسیا را از دست داد .

مسوولان کنار نمی روند چون هر کدام از ما هم که حقوق و درآمدهایی اینچنینی داشتیم و سفرهایی آنچنانی ، دوست نداشتیم این لذات را از بین ببریم . اما فقط یک بار فرض کنیم اگر 1000 تا ( فقط و تنها فقط ) هزار تا از این سفرها لغو می شد و به مربیان جوان واقعا شایسته یا ورزشکاران جوان واگذار می شد ، چه تاثیری در آینده ورزش ما داشت ؟!

 

0/5 ( 0 نظر )


نظر خودتان را ارسال کنید