نقد فیلم داش آکل

داش‌آکل فیلمی کارگردانی و تهیه‌کنندگی محمد عرب و نویسندگی منصور براهیمی محصول ۱۳۹۶ است. آسمونی در این بخش به معرفی و نقد فیلم داش آکل می پردازد.

نقد فیلم داش آکل

بازیگران داش آکل

  • حسین یاری
  • مهران غفوریان
  • هلیا امامی
  • علی صادقی
  • محمدرضا شریفی‌نیا
  • فاطمه گودرزی
  • نیما شاهرخ شاهی
  • ارژنگ امیرفضلی
  • امیرحسین صدیق
  • محسن افشانی
  • ارسلان قاسمی
  • علی مسعودی

داستان داش آکل

این فیلم درامی عاشقانه است که براساس برداشتی آزاد از داستان مشهور صادق هدایت نویسنده فقید و پرآوازه ایرانی مقابل دوربین رفته است.

نقد فیلم داش آکل

با وجودی که بعضی صحنه‌های داش آکل بیننده را به خنده می‌آورد اما فیلم چه به لحاظ فرم و چه از نظر داستان در قالب سینمای کمدی نمی‌گنجد.

آنچه مشخص است این است که محمد عرب تلاش بر ساختن فیلم کیمیایی ندارد. حسین یاری نمی‌خواهد بهروز وثوقی باشد و مهران غفوریان هم قرار نیست نقش کاکارستم را مثل بهمن مفید بازی کند؛ همین واقعیت «داش‌آکل» را تبدیل به فیلمی قابل تأمل و سرگرم‌کننده می‌کند. داستانی آشنا که این بار نمی‌دانیم قرار است چگونه تمام شود.

«داش آکل» برخلاف فیلم مسعود کیمیایی به متن اصلی وفادار نیست، نقش پررنگ شخصیت «مرجان»، پرداخت بیشتر «کاکا رستم» و پایان متفاوت قصه همه و همه چیزهایی است که ساخته محمد عرب را از قصه هدایت فاصله می‌دهد.

حسین یاری علاوه بر اینکه به لحاظ چهره و فیزیک به رُل آکل می‌خورد، با بازی مناسب خود توانسته نقش شخصیت محوری فیلم را به خوبی ایفا کند. «آکل» تنها شخصیتی است که به جز کمرنگ‌تر شدن بازی درونی و درگیری عاشقانه‌اش، آنقدرها هم از خصوصیات قهرمان متن اصلی دور نیست.

مهران غفوریان که تقریبا تمام عمر بازیگری خود را به ایفای نقش‌های کمدی پرداخته در این فیلم فرصتی برای نشان ‌دادن توانمندی‌های خود در یک نقش متفاوت می‌یابد و به جرأت می‌توان گفت به خوبی از پس این کار برمی‌آید. «کاکا رستم» کاراکتری است که در عین منفی بودن در بسیاری صحنه‌ها بامزه است و با آنکه دست به قتل قهرمان قصه می‌زند اما آنقدرها هم سیاه نیست.

مرجان با بازی هلیا امامی، که با تغییرات فیلمنامه براهیمی مجال بیشتری برای ایفای نقش یافته نیز انتخاب خوبی برای این نقش است چرا که هم بازی قابل تاملی دارد و هم به لحاظ خصوصیات ظاهری و گریم، چندان بی‌شباهت به دختران آن روزگار نیست.

علاوه بر بازی‌ها، گریم چشم‌نواز شخصیت‌ها خصوصا حسین یاری و همچنین طراحی صحنه و لباس که زمان و مکان وقوع قصه را به خوبی تداعی می‌کند از نکات مثبت فیلم است.

در نهایت باید گفت تلاش محمد عرب برای ساختن فیلمی براساس اثر ادبی برجسته‌ای همانند «داش‌آکل» از صادق هدایت نویسنده بی‌مانند معاصر، آن هم در شرایطی که پیش از او توسط یکی از بزرگترین فیلمسازان سینمای ایران، مسعود کیمیایی و با درخشش بهروز وثوقی، بازیگر توانمند ایرانی ساخته شده است، حرکتی خوب و ارزنده است چرا که کم نیستند داستان‌های غنی ادبیات معاصر که هیچکدام به هنر هفتم راه نیافتند و در شرایط امروز سینمای ایران که فقر قصه در آن موج می‌زند می‌توانند غنیمت باشند.

سخن آخر اینکه «داش‌آکل» محمد عرب نه شبیه به کتاب هدایت است و نه فیلم کیمیایی؛ فیلمی است مخصوص خود او که مخاطب را بدون استفاده از شوخی‌های جنسی و ناسالم، سرگرم می‌کند.

0/5 ( 0 نظر )


نظر خودتان را ارسال کنید