شعری در وصف خدا

پیش از اینها فكر می كردم خدا
خانه ای دارد كنار ابرها

مثل قصر پادشاه قصه ها
خشتی از الماس خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور
بر سر تختی نشسته با غرور

ماه برق كوچكی از تاج او
هر ستاره، پولكی از تاج او

اطلس پیراهن او، آسمان
نقش روی دامن او، كهكشان

رعد و برق شب، طنین خنده اش
سیل و طوفان، نعره توفنده اش

دكمه ی پیراهن او، آفتاب
برق تیغ خنجر او ماهتاب

هیچ كس از جای او آگاه نیست
هیچ كس را در حضورش راه نیست

پیش از اینها خاطرم دلگیر بود
از خدا در ذهنم این تصویر بود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین
خانه اش در آسمان، دور از زمین

بود، اما در میان ما نبود
مهربان وساده و زیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت
مهربانی هیچ معنایی نداشت

هر چه می پرسیدم، ازخود، ازخدا
از زمین، از آسمان، از ابرها

زود می گفتند : این كار خداست
پرس و جو از كار او كاری خداست

هر چه می پرسی، جوابش آتش است
آب اگر خوردی، عذابش آتش است

تا ببندی چشم، كورت می كند
تا شدی نزدیك، دورت می كند

كج گشودی دست، سنگت می كند
كج نهادی پای، لنگت می كند

با همین قصه، دلم مشغول بود
خوابهایم، خواب دیو وغول بود

خواب می دیدم كه غرق آتشم
در دهان اژدهای سركشم

در دهان اژدهای خشمگین
بر سرم باران گرز آتشین

محو می شد نعره هایم، بی صدا
در طنین خنده ی خشم خدا …

نیت من، در نماز و در دعا
ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه می كردم، همه از ترس بود
مثل از بر كردن یك درس بود

مثل تمرین حساب وهندسه
مثل تنبیه مدیر مدرسه

تلخ، مثل خنده ای بی حوصله
سخت، مثل حل صدها مسئله

مثل تكلیف ریاضی سخت بود
مثل صرف فعل ماضی سخت بود

تا كه یك شب دست در دست پدر
راه افتادم به قصد یك سفر

در میان راه، در یك روستا
خانه ای دیدم، خوب و آشنا

زود پرسیدم : پدر، اینجا كجاست ؟
گفت، اینجا خانه ی خوب خداست!

گفت : اینجا می شود یك لحظه ماند
گوشه ای خلوت، نمازی ساده خواند

با وضویی، دست و رویی تازه كرد
با دل خود، گفتگویی تازه كرد

گفتمش، پس آن خدای خشمگین
خانه اش اینجاست ؟ اینجا، در زمین ؟

گفت : آری، خانه او بی ریاست
فرشهایش از گلیم و بوریاست

مهربان وساده و بی كینه است
مثل نوری در دل آیینه است

عادت او نیست خشم و دشمنی
نام او نور و نشانش روشنی

خشم، نامی از نشانی های اوست
حالتی از مهربانی های اوست

قهر او از آشتی، شیرین تر است
مثل قهر مهربان مادر است

دوستی را دوست، معنی می دهد
قهر هم ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌با دوست معنی می دهد

هیچ كس با دشمن خود، قهر نیست
قهری او هم نشان دوستی است…

تازه فهمیدم خدایم، این خداست
این خدای مهربان وآشناست

دوستی، از من به من نزدیك تر
از رگ گردن به من نزدیك تر

آن خدای پیش از این را باد برد
نام او را هم دلم از یاد برد

آن خدا مثل خیال و خواب بود
چون حبابی، نقش روی آب بود

می توانم بعد از این، با این خدا
دوست باشم، دوست، پاك و بی ریا

می توان با این خدا پرواز كرد
سفره ی دل را برایش باز كرد

می توان درباره ی گل حرف زد
صاف وساده، مثل بلبل حرف زد

چكه چكه مثل باران راز گفت
با دو قطره، صد هزاران راز گفت

می توان با او صمیمی حرف زد
مثل یاران قدیمی حرف زد

می توان تصنیفی از پرواز خواند
با الفبای سكوت آواز خواند

می توان مثل علفها حرف زد
با زبانی بی الفبا حرف زد

می توان درباره ی هر چیز گفت
می توان شعری خیال انگیز گفت

مثل این شعر روان و آشنا :
“پیش از اینها فكر می كردم خدا …”

– شعر از :  زنده یاد قیصر امین پور

0/5 ( 0 نظر )


دیدگاه های این مطلب

  1. نویسنده دیدگاه: nadma
    17 آذر 1394

    سروده زیبایی…

  2. نویسنده دیدگاه: ناشناس
    11 فروردین 1393

    شعر بسیار زیبایی بود چطور میتونم عضو بشم؟

    • نویسنده دیدگاه: --> آسمونی
      14 فروردین 1393

      در بالا سمت راست سایت، ایمیل خود را وارد نموده و با وارد کردن کد امنیتی عضو شوید، پس از ثبت نام ایمیل تاییدیه ای که به ایمیلتان ارسال میشود را باز کرده و تایید نمایید

  3. نویسنده دیدگاه: zahra M
    14 آبان 1392

    عالییییییییییییییییییییییییییی

  4. نویسنده دیدگاه: مهسا
    14 آبان 1392

    خیلی زیبا وقشنگ سروده شده بود.فــــــــــــــدات آسمونی جون 😉

    • نویسنده دیدگاه: ساحل
      15 آبان 1392

      شعرخیلی زیبایی بود 🙂 دستتون دردنکنه 🙂 ممنونم 🙂 وخیلی ازبچه های آسمونی از زیبایی این شعر هیجاناتشون روباتصاویر بروزدادندمثلا چهره غمگین یاگریه باید منظورش دلتنگی برای خداست 🙂 وعروسکهای عصبانی که گذاشته برای شیطان است که نکنه شیطون یه وقت به سراغ مابیایی وماروازیادخدادورکنی لحظه ای 🙂 وشادی و لبخندعروسکها هم منظورش خدایا توبهترین مهربانان وبخشنده ترین بخشندگانی وخدایا دوستتداریم عالی بود 🙂 بسیارممنونم 🙂

  5. نویسنده دیدگاه: ساکت
    16 مهر 1392

    بسیار زیبا

نظر خودتان را ارسال کنید