نقد فیلم دارکوب

دارکوب فیلمی به کارگردانی و نویسندگی بهروز شعیبی و به تهیه‌کنندگی سید محمود رضوی محصول سال ۱۳۹۶ است. آسمونی در این بخش به معرفی و نقد فیلم دارکوب می پردازد.

معرفی فیلم دارکوب

آسمونی : فیلم دارکوب داستان اجتماعی روابط انسانی افراد جامعه را در رو در رویی با معضلات اجتماعی و اعتیاد روایت می‌کند.

این فیلم نامزد سیمرغ بلورین بهترین فیلم سی و ششمین دوره جشنواره فیلم فجر شده‌است.

خلاصه داستان فیلم دارکوب

داستان زنی معتاد (سارا بهرامی) است که همسرش (امین حیایی) او را رها کرده و مجدداً ازدواج کرده‌است.

زن معتاد (مهسا) که به او دروغ گفته شده‌است که فرزندش (باران/گلی) مرده، متوجه می‌شود کودکش زنده است.

پی‌گیری‌های زن برای پس‌گیری فرزندش مشکلاتی را برای پدر دختر و زن جدید (مهناز افشار) به وجود می‌آورد.

بازیگران فیلم دارکوب

  • مهناز افشار (کاندیدای بهترین بازیگر نقش اول زن)
  • امین حیایی
  • جمشید هاشم پور (برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مردجشنواره فیلم فجر)
  • سارا بهرامی (برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن جشنواره فیلم فجر در سال نمایش این فیلم)
  • هادی حجازی‌فر
  • شادی کرم‌رودی
  • نگار عابدی (کاندید بهترین بازیگر نقش مکمل زن)
  • طوفان مهردادیان
  • آتیه جاوید
  • ندا عقیقی

نقد فیلم دارکوب

آسمونی : بهروز شعیبی با سومین ساخته سینمایی اش این بار به معضل اجتماعی اعتیاد پرداخته است.

پیش از او، رخشان بنی اعتماد با فیلم « خون بازی » توانسته بود بخشی از زندگی یک دختر جوان معتاد به مواد مخدر را به تصویر بکشد که با تحسین تماشاگران و منتقدان سینمایی همراه بود.

اما شعیبی در روایت « دارکوب » داستان زن معتادی را روایت می کند که گمان می رود مادر است و قصد دارد به هر طریق ممکن فرزندش که از او جدا افتاده را بدست بیاورد.

مشکل اصلی سومین ساخته شعیبی در فیلمنامه است یعنی جایی که می بایست موقعیت و شخصیت ها ساخته شوند و از تقابلشان ، چالش های اصلی داستان بوجود آید.

شخصیت های « دارکوب » یک تیپ مشخص با رفتارهای معمول را شامل می شوند اما فیلمساز هرگز دنیای ذهنی شان را عیان نمی سازد تا تماشاگر با تمام وجود با آنها همراه شود.

تماشاگر با تماشای وضعیت آنها به جای آنکه تصمیم بگیرد با آنها همراه شود، در کنارشان به معضلات گوناگون جامعه می نگرد که برگرفته از واقعیت های جامعه است.

اما این روند نمی تواند تحسین تماشاگر را به همراه داشته باشد چراکه مخاطب در اینجا در حال تماشای یک اثر سینمایی و در واقع یک اثر قصه گو است و انتظار دارد بخشی از ذهن آدمهای داستان باشد اما این اتفاق هرگز رخ نمی دهد.

در « دارکوب » می توان تمام معضلات مربوط به اعتیاد و مسائل پیرامونش را مشاهده کرد.

از حقارت فرد معتاد گرفته تا خودفروشی که در موقعیت های مختلف به تصویر کشیده شده اند اما مشکل اینجاست که این موقعیت ها به هیچوجه در خدمت فیلمنامه و داستان نیست و جدا افتاده از کلیت اثر است.

موقعیت های عجیب و غیرمنطقی نیز در « دارکوب » به چشم می خورد نظیر سکانس مناقشه تینا و مهسا که در این سکانس تینا سعی در خفه کردن مهسا دارد بی آنکه بدانیم آیا آنها پیش از این بحرانی را در رابطه شان پشت سر گذاشته اند یا خیر.

موقعیت هایی از این دست باعث شده تا زمان مفید فیلم نیز کاهش یابد.

آسمونی : بازی بازیگران فیلم نیز خیلی نمی تواند ضعف های فیلمنامه را بپوشاند.

اگرچه سارا بهرامی با دریافت سیمرغ بهترین بازیگر زن از سی و ششمین جشنواره فیلم فجر توانست نگاه ها را به خود جلب نماید، اما بازی او در نقش مهسا آنچنان که باید، نتوانسته ضعف های شخصیت پردازی مهسا را برطرف نماید.

با اینحال می توان با قاطعیت گفت که بازی بهرامی در نقش یک معتاد یک سر و گردن از بازی دیگر بازیگران فیلم از جمله مهناز افشار بالاتر است و بهترین بازیگر فیلم می باشد.

« دارکوب » را می توان ضعیف ترین ساخته شعیبی در 3 اثر سینمایی که از او در سینما به نمایش درآمده دسته بندی کرد.

فیلمی که مشکل شخصیت پردازی در آن به چشم می خورد که باعث شده رفتار آدمهای فیلم عجیب و غیرمنتظره به نظر برسد.

آسمونی : وجود سکانس های بی اهمیت نیز فیلم را از نفس می اندازد تا روی هم رفته تجربه تماشای « دارکوب » بدیع و دلنشین نباشد.

شاید اگر بهروز شعیبی می توانست تمرکز بیشتری روی شخصیت های داستان داشته باشد و به جای به تصویر کشیدن سطحی معضلات اجتماعی که گاهاً رویکردی نیمه مستند می یابد، قصه جمع و جورتری را مهیا سازد، « دارکوب » اثری شایسته تر می شد اما در حال حاضر تنها ویژگی مثبت این اثر حضور سارا بهرامی است.

0/5 ( 0 نظر )


نظر خودتان را ارسال کنید