26 ژوئن ، روز بین المللی سازمان ملل متحد در حمایت از قربانیان شکنجه

۲۶ ژوئن روز جهانی حمایت از قربانیان شکنجه است. قوانین بین‌المللی در این زمینه شفاف است و می‌گوید هرگز نباید از شکنجه استفاده شود. بان‌کی مون دبیر کل سازمان ملل اما در پیامی به مناسبت این روز اعلام کرد که با وجود ممنوعیت بین‌المللی در سراسر جهان زنان٬ مردان و کودکان توسط نهادهای دولتی و بخش‌های غیردولتی شکنجه می‌شوند.

آسمونی : صندوق داوطلبانه سازمان ملل برای حمایت از قربانیان شکنجه ۳۵ سال پیش تاسیس شد و به گفته بان‌کی مون این صندوق از صدها سازمان‌ و نهاد بین‌المللی که سالانه به طور متوسط ۵۰ هزار قربانی شکنجه را تحت پوشش قرار می‌دهند٬ حمایت می‌کند.

بان‌کی مون در پیام امسال خود اعلام کرد که این صندوق هر سال حداقل به ۱۲ میلیون دلار بودجه برای سرپا ماندن نیاز دارد. او از دولت‌ها خواست که به این صندوق کمک کنند.

۲۶ام ژوئن سال ۱۹۸۷ توافق‌نامه منع جهانی شکنجه تصویب شد و سازمان ملل ده سال پس از آن٬ این روز را روز جهانی پشتیبانی از قربانیان شکنجه اعلام کرد.

با وجود فعالیت صدها نهاد و سازمان بین‌المللی٬ سالانه هزاران نفر در سراسر جهان قربانی شکنجه می‌شوند. قربانی هر کسی می‌تواند باشد و نه سن٬ جنسیت و رنگ پوست ملاک آن است و نه طبقه اجتماعی و میزان تحصیلات.

سازمان عفو بین‌الملل در سال ۲۰۱۴ بر اساس یک نظرسنجی که در ۲۱ کشور دنیا انجام شده بود اعلام کرد که حدود نیمی از مردم جهان تصور می‌کنند که اگر به زندان بیافتند شکنجه خواهند شد.

سایت آسمونی : اما وضعیت روانی کسانی که زندان و شکنجه را تجربه کرده‌اند چگونه است و چقدر طول می‌کشد که فرد پس از آزادی از نظر روانی به شرایط عادی بازگردد؟

با توجه به تجربیات فرشته قاضی در پیگیری وضعیت زندانیان این سوال را از او می‌پرسم. این روزنامه‌نگار در پاسخ می‌گوید: «این مساله بسیار غم‌انگیز است که جامعه٬ فعالان حقوق بشر و رسانه‌ها فرد را تا زمانی که در زندان است به رسمیت می‌شناسند٬ به وضعیتش توجه می‌کنند و خبرهای مربوط به او را منتشر می‌کنند اما درست از روزی که فرد آزاد می‌شود٬ دیگر فراموش می‌شود و مثل اینکه همه چیز تمام شده است».

فرشته قاضی اضافه می‌کند: «این در حالیست که بخش دیگر آسیب‌هایی که فرد متحمل می‌شود به دوران پس از زندان برمی‌گردد. فرد به این دلیل که در زندان بوده شغلش را از دست داده است٬ امکانات معیشتی ندارد یا خانواده‌اش از هم پاشیده است و در نظر بگیرید که اینها علاوه بر آثار شکنجه‌هایی است که فرد در طول مدت حبس تجربه کرده و به همین دلایل است که امکان دارد فرد هیچ‌وقت پس از آن نتواند دوباره به زندگی عادی برگردد».

کنوانسیون سازمان ملل علیه شکنجه حدود سه دهه پیش تصویب شد و ۱۵۹ کشور جهان مفاد آن را امضاء کرده‌اند؛ البته این به آن معنا نیست که این کشورها در عمل متعهد به این کنوانسیون هستند. افغانستان٬ عراق٬ بحرین و عربستان سعودی از جمله کشورهایی هستند که مفاد این کنوانسیون را  پذیرفته‌اند٬ ایران اما به آن ملحق نشده است.

پورتال آسمونی : فرشته قاضی می‌گوید: «بر اساس قوانین داخلی ایران نکته نخست این است که اصل بر برائت است و دوم اینکه اقرارها و اعتراف‌هایی که زیر شکنجه گرفته می‌شوند سندیت و اعتبار ندارند٬ ولی در عمل رفتارهایی که در زندان‌ها و به ویژه در خصوص زندانیان سیاسی صورت می‌گیرد برخلاف این دو اصل است».

او اضافه می‌کند: «بنابراین و با توجه به اینکه قوانینی که در کشور وجود دارد در عمل اجرا نمی‌شود٬ حتی اگر ایران مفاد این کنوانسیون را امضاء کرده بود هم نمی‌شد امید داشت که تغییر رفتاری صورت بگیرد».

0/5 ( 0 نظر )


نظر خودتان را ارسال کنید