هنرهای دستی زیبا

هنرهای دستی سنتی را می توان به قالی بافی، زیلو بافی، گلیم بافی، جاجیم و گبه بافی، پارچه بافی، ساخت ادوات تحریری، چینی سازی، سرامیک، کار دستی، گلدوزی، زر بافی، کنده کاری، کارهای دستی چرم، ساخت آلات موسیقی، کارهای سنگي، مسگری، سبد سازی، سفالگری، کارهای معدنی، نمدسازی، بافندگی، کارهای روی چوب ( منبت کاری ) و… تقسیم کرد. آسمونی در این بخش تعدادی هنرهای دستی زیبا را برای شما عزیزان منتشر می کند.

هنرهای دستی زیبا

مواد اولیه بافندگیها از هنرهای دستی سنتی کشورمان را پشم، پرز، پنبه، مو و ابریشم تشکیل می دهد.

بدین صورت مواد اولیه را بوسیله بافتن، ریسندگی یا با راه های دیگری بصورت نخ در آورده یا الیاف ها را با متدهای مختلف مثل فشردگی و غیره به همدیگر وصل کرده و با بدست آوردن مجموعه ای از هر گونه جنسی مثل پارچه، بافتنی، قالی، گلیم، زیلو، جاجیم، نمد و غیره تولید می نمایند.

اشیاء بافتنی از زمانهای بسیار قدیم مرسوم و در بیشتر مناطق به عنوان منبع در آمد خانواده ها بوده و این صنایع دستی هنوز هم ادامه دارد.

تمامی تمدنهايی که از قدیم بوده اند اثرهای هنری بوسیله سنگهای قیمتی یا فلز و سنگ یا به طور جداگانه تولید شده است. مهمترین متدهای متغیر که همراه با سلجوقیان رواج پیدا کرده زینت آلات ترکمنی است. در دوران امپراطوری عثمانی، به موازات توسعه امپراطوری ساخت جواهر آلات نیز رونق یافته و اهمیت پیدا کرده است.

در عصر برنز، مس و قلع ترکیب و در دوران بعد از تولید برنز روی فلزهائی مثل مس ، طلا و نقره نیز با متد کوبیدن و ریخته گری کار شده است.

مس بیشتر از فلزهای دیگر مورد استفاده قرار گرفته است. کار بر روی فلزها با روشهايی مثل کوبیدن، سیم کاری، حکاکی، قلمکاری، کار با چکش، زرگری، ‌نقره کاری و غیره انجام می پذیرد. علاوه بر مس هنرهای دستی با فلزهائی چون برنج، طلا و نقره امروزه با ظرفیت بالا و طرحهای گوناگون در حال تولید است. مس که امروزه بیشترین موارد استفاده را دارد بوسیله قلع سفید کاری شده به شکل گسترده ای در ساخت لوازم آشپزخانه مورد استفاده قرار می گیرد. هنر معماری که منشاء آنها بیشتر ساختمانهای مسکونی است با توجه به شرایط جغرافیائی مناطق طراحی شده است. کار بر روی چوب نیز وابسته به معماری مورد بحث در دوران سلجوقیان توسعه یافته و به مرحله مخصوص به خود رسیده است. در دوران سلجوقی آثار چوبی بیشتر معماریهايی نظیر محراب در مسجد و در پوش کمد و… را بوجود آورده است. این معماری در دوران عثمانی به شکل ساده در آمده و بیشتر اشیاء روزمره مثل سه پایه، میز کوچک، آلات تحریریه، کشو،‌ صندوق، قاشق، تخت، قایق و غيره، یا آثار معماری مثل پنجره، کمد، شیروانی،‌ میزهای کوچک آئینه دار، میزهای کشودار، سقف، محراب، منبر، تابوت یا صندوق قبر ساخته شده است.

چوب های مورد استفاده در این اثر ها بیشتر از درختان گردو ، سیب ، گلابی ، سدر ، آبنوس و مانند اینها بوده است. اشیاء چوبی که با متدهايی مثل رنگ آمیزی، کنده کاری، برجسته کاری، تراشیدن، روکش و پختن چوب تولید می شد، امروز هم مورد استفاده قرار می گیرد.

اینگونه آثار بخصوص در استفاده از عصا چوبدستی و مشابه با توجه به ماده اولیه آن ارزش داشته و استفاده از ین آثار صدها سال ادامه داشته و در قرن نوزدهم توسعه بیشتری یافته است. قسمت های دسته عصا و چوبدستی از اشیاء و یا فلزاتی چون نقره، طلا،‌ استخوان و صدف و قسمت بدنه آنها از چوب درختانی مثل گیلاس ، گردو ، آبنوس ، بامبو و غیره ساخته می شود.

ساختن آلات موسیقی از قدیم تاکنون ادامه دارد. این آلات با استفاده از چوب درختان، نباتات و پوست، روده، موي، استخوان و شاخهای حیوانات ساخته شده و به صورت سیم دار، کمان دار، ضرب و ساز و غیره تقسیم بندی می شوند.

یکی دیگر از شاخه های هنر توسعه یافته وابسته به معماری، هنر چینی است. چینی توسط سلجوقیان وارد شده است. هنرمندان و صنعت کاران سلجوقی دائما هنرهای نقاشی و مجسمه سازی را مورد استفاده قرار داده خصوصا در بوجود آوردن تصاویر حیوانات موفق بوده اند. هنر سرامیک در قرن چهارده در انیرنیک، قرن پانزده در کوتاهیا و در قرن هفده در چاناک کاله شروع و در این مناطق با رنگ، نقشه و فرم مخصوص به خود به هنر چینی و سرامیک دوران عثمان الگوی جدیدی را وارد نموده است. هنر چینی و سرامیک ترکیه در بین قرون ١٩ – ١٤با خلاقیت فوق العاده خود در سطح دنیا به شهرت رسیده است.

نمونه های بسیار بارز هنر شیشه، امروزه روشنی بخش توسعه تاریخی شیشه را بوجود آورده است. تزیینات پنجره های شفاف در مدل و فرمهای مختلف در دوران سلجوقی توسعه یافته است.

در معماری سنتی تزیین نمای بیرونی و درونی در کارهای سنگی هم جای مهمی دارد. بیشترین موارد استفاده کارهای سنگی غیر از معماری سنگهای قبور می باشد. متد و روش های منبت کاری، حک و

کنده کاری و کار برجسته روی سنگ انجام می گیرد. عنصرهای مورد استفاده در تزیین اثر های نمونه ای هندسی، و نباتی همراه با نوشته و نحوه موجودیت در هنرهای نقاشی و مجسمه می باشد. هنرهای مجسمه سازی حیوانی کم می باشد اما در دوران سلجوقی مجسمه های انسان بیشتر دیده می شود.

0/5 ( 0 نظر )


نظر خودتان را ارسال کنید