بیوگرافی محمود شهریاری، مجری ایرانی

محمود شهریاری متولد ۲ دی ۱۳۳۷ در بیجار استان کردستان است که مجری تلویزیونی است. اگر می خواهید با محمود شهریاری بیشتر آشنا شوید این مقاله آسمونی را تا پایان مطالعه نمایید چرا که بیوگرافی محمود شهریاری را برای شما عزیزان منتشر می کند.

محمود شهریاری سابقه مجری‌گری در چند برنامه تلویزیونی از جمله در شبکه تهران صدا و سیما را به‌ همراه کاظم احمدزاده دارد. وی همچنین برنامه زنده‌ رود شبکه اصفهان را نیز اجرا کرده‌است. از دیگر کار های او به بازیگری در سریال مرد دو هزار چهره به‌ عنوان افتخاری و کار در رادیو می‌توان اشاره کرد. او در برنامه عمو های فتیله‌ ای شبکه دو به‌ عنوان مجری مشغول فعالیت بوده است.

وی هم اکنون ممنوع التصویر است. او در بیانیه‌ای اعلام کرد که برنامه ماه عسل از احساسات مخاطبان سو استفاده می‌کند همچنین اضافه کرد تلویزیون درحال فاصله گرفتن از مردم است. او گفت فضای مجازی برای هر کسی حکم یک تلویزیون را پیدا کرده است.

 مصاحبه با محمود شهریاری :

لطیفه‌ هایی را كه دیگران درباره شما ساخته‌اند ، شنیده‌اید؟‌

+ بله ، خیلی زیاد. در كنارش اكثر دوستانی كه كار تقلید صدا می‌كنند معمولا تقلید صدای من را هم انجام می‌دهند. اولین بار در نوروز 72 بود كه مهران مدیری تیپ من را تقلید كرد. كاریكاتور برنامه بعد از خبر را ساخته بودند كه مهران مدیری نقش من را بازی می‌كرد.

 – یكی از بخش‌ های ثابت این تقلید صدا ، گفتن لطیفه‌ های بی‌ مزه و نسبت دادن آن به شماست. چرا؟‌

+ بعضی لطیفه‌ ها برای پخش از تلویزیون باید ممیزی شود. ما باید خیلی از جوانب را در نظر بگیریم و این طور لطیفه خیلی بی‌ مزه می‌شود. گاهی اوقات روی این بی‌ مزه بودن لطیفه‌ ها كار طنز می‌كنند و مردم هم می‌خندند.

– شما در محل كارتان آرشیو لطیفه دارید ؟‌

+ بله ، لطیفه‌ ها را جمع‌ آوری می‌كنم. فكر می‌كنم لطیفه‌ هایم باید در ارتباط با موضوع برنامه باشد. مثل و لطیفه و حكایت به مجری كمك می‌كند.

– لطیفه‌ هایتان را از بین پیامك‌ ها و اینترنت انتخاب می‌كنید ؟

+ نه ، لطیفه‌ های پیامكی را استفاده نمی‌كنم، چون این لطیفه‌ ها اینقدر سریع پخش می‌شود كه همه می‌دانند. دیگر گفتنش لطفی ندارد. لطیفه‌ هایی را می‌گویم كه یا شنیده‌ ام یا برگرفته از واقعیت است.

– لطیفه‌ هایی كه در همایش می‌گویید با لطیفه‌ های تلویزیونی متفاوت است ؟

+ در برنامه‌ های همایشی خیلی خط قرمز نداریم ، ولی در تلویزیون چرا. مخاطبان تلویزیون در سنین مختلف هستند. یكی از استادان علوم ارتباطی می‌گفت شما بچه‌ تان را دست غریبه نمی‌سپارید ، ولی مجری آنقدر مورد اعتماد جامعه است كه مردم بچه‌ هایشان را به او می‌سپارند. ما باید این جایگاه‌ها را حفظ كنیم تا كارمان بدآموزی نداشته باشد.

 – به نظر شما چرا ایرانی‌ ها نسبت به دیگر مردم دنیا لطیفه‌ های بیشتری برای هم تعریف می‌كنند ؟

+ ما ایرانیان آدم‌ های طنازی هستیم. ما نابغه‌ هایی مثل عبید زاكانی و دهخدا داریم. كجای جهان این نابغه‌ ها را دارد ؟‌ دستمان از این لحاظ خیلی پر است.

– در برنامه‌ های تقلید صدا روی خنده‌ های شما هم كار می‌كنند. چرا این طور قهقهه می‌زنید ؟‌

+خنده‌ های من طبیعی است. من هیچ وقت ، نه جلوی اشك خودم را می‌گیرم و نه جلوی خنده‌ام را. اگر موضوع خنده دار بوده واقعا از ته دل خندیده‌ام. ممكن است موضوع آنقدر پیش پا افتاده باشد كه مردم به اندازه من نخندند. اما مردم از خنده من خنده‌ شان گرفته و لبخند زده‌اند. وقتی موضوعی من را غمگین كرده جلوی خودم را نگرفته ام كه بگویم زشت است و مرد گریه نمی‌كند. راحت گریه كرده‌ام.

– چه اتفاقی افتاد گریه كردید ؟

+ در جشن رمضان ، شب‌ های قدر و برخی گزارش‌ هایی كه پخش شد چند بار احساساتی شدم. مثلا گزارش معلمی بود كه جان بچه‌ هایش را نجات داده بود و خودش سوخته بود. من این گزارش را كه دیدم نتوانستم جلوی گریه‌ ام را بگیرم. هق‌ هق گریه كردم و احمد زاده برنامه را جمع كرد.

– برخی مجری‌ ها را به دو دسته تقسیم‌ بندی می‌كنند ؛ مجری‌ های خجالتی و مجری‌ هایی كه به اصطلاح پررو هستند. شما جزو دسته دوم قرار می‌گیرید. این تقسیم‌ بندی را قبول دارید ؟‌

+ نه ، پررو بودن را قبول ندارم. من همیشه مرز خودمانی‌ بودن و پررویی را حفظ می‌كنم. خودمانی بودن و احساس نزدیكی كردن با مهمان و مخاطب یك چیز دیگر است و پررو بودن یك چیز دیگر.

 – چرا تصمیم گرفتید در تلویزیون اجرای متفاوتی داشته باشید و از خشك بودن و جدیت دیگر مجری‌ ها فاصله بگیرید ؟‌

+ من در دوره‌ ای با آقای آتش‌افروز بعد از اخبار سراسری برنامه بعد از خبر را اجرا می‌كردم. اجرای آن موقع خیلی جدی بود. مجری‌ ها شق و رق می‌نشستند و اعلام برنامه می‌كردند. فقط قسمت بالاتنه دیده می‌شد و مجری خیلی رسمی حرف می‌زد. ما برای اولین بار یك برنامه متنوع اجرا كردیم. تهیه‌ كننده برنامه به ما گفت سه چهار دست لباس بیاورید تا سه چهار برنامه را در یك شب ضبط كنیم.

بعد از برنامه اول كار را متوقف كرد و گفت شما خیلی شاد هستید. در حالی كه الان نه عید است و نه دهه فجر. شما چرا باید خوشحال باشید. من پرسیدم چرا باید ناراحت باشیم. برنامه ضبط شده را برد و به مدیر گروه اجتماعی شبكه یك نشان داد. او گفته بود ما تا به حال از این جور برنامه‌ ها نداشته‌ ایم. برنامه را پیش مدیر شبكه یك بردند كه او هم گفته بود من نمی‌دانم.

 برنامه 15 دقیقه‌ای ما را پیش رئیس سازمان صدا و سیما بردند. او گفته بود برنامه را مشروط ضبط كنید تا ببینیم بازخورد جامعه و مسئولان چطور است. برنامه هم با استقبال مردم مواجه شد. همان طور كه شما گفتید فضا شكسته شد. دیدند می‌شود در یك برنامه ، خندید و لطیفه گفت.

– تا حالا شده به خاطر كسی یا چیزی خجالت بكشید ؟

+ حس خجالت به آن معنا به من دست نداده است. ولی در محضر استادانم نسبت به آنها همیشه حس احترام داشته‌ام. با این كه مجری هستم ولی پایم را از گلیمم درازتر نكرده‌ام.

 – وقتی خواستگاری رفتید خجالت كشیدید ؟

+ نه. خواستگاری كه خجالت ندارد. من و همسرم در دانشكده صدا و سیما درس می‌خواندیم. معمولا ازدواج‌ های دانشجویی ازدواج‌ های خوبی است. هر دو نفر به درجه‌ ای از رشد و كمال رسیده‌اند و همدیگر را شناخته‌اند. معمولا این ازدواج‌ ها موفق است. من چند روز پیش شنیدم این ازدواج‌ ها كمتر از یك درصد طلاق داشته است.

– چه كسی واسطه ازدواجتان شد ؟

+ یكی از دوستان دانشجویم گرافیك می‌خواند و هم رشته همسرم بود. من فیلمنامه‌ نویسی می‌خواندم. در همان دوره كارشناسی دوستم از سجایای این خانم تعریف كرد و ما هم به خواستگاری رفتیم. در همان نگاه اول گفتند چه كسی از شما بهتر !‌ فوری هم پذیرفتند.

 – با آدم‌ های خجالتی جامعه برخورد داشته‌اید ؟

+ بله. من حكایت زیبایی در این رابطه شنیده ام. رفتگری عاشق دختری شده بود و هیچ وقت به او نگفته بود. اما در خانه آن دختر همیشه تمیزتر از خانه دیگران بود.

– اگر شما به جای آن رفتگر بودید می‌گفتید ؟

+ من به جای این كه در آن خانه را تمیز كنم زنگ می‌زدم و می‌ گفتم به دخترتان خیلی علاقه دارم (می‌خندد)‌.

– این روز ها كه می‌خواستم زمانی را برای مصاحبه با شما هماهنگ كنم فهمیدم خیلی سرتان شلوغ است. از این همه كار كردن خسته نمی‌شوید ؟

+ من كارم را بسیار دوست دارم. هیچ وقت از كار خسته نمی‌شوم. دو سال پیش برنامه نوروز شبكه جام‌ جم را ضبط می‌كردیم. می‌دانید این ضبط‌ ها معمولا به تاخیر می‌افتد. خیلی كار سختی بود. از 9 صبح شروع می‌شد و تا 3 بامداد طول می‌كشید. خیلی از بچه‌ ها از پا می‌افتادند. اما برای من خسته‌ كننده نبود، چون واقعا از اجرا لذت می‌برم.

 – شاید به این خاطر كه خرج زندگی سنگین است مجبورید چند جا كار كنید ؟

+ برای من این طور نیست. من اینقدر كار اجرا را دوست دارم كه مسائل مالی‌ اش برایم مهم نیست. اگر بگویم اصلا اهمیتی ندارد دروغ گفته‌ ام. ولی كار برایم مهم‌ تر است.

– یعنی اگر محمود شهریاری پول خیلی زیادی داشته باشد باز هم به كار اجرا ادامه می‌دهد ؟‌

+ صد در صد اجرا می‌كنم. من حس می‌كنم اگر كار نكنم تمام شده‌ام. این كار را خیلی دوست دارم. در تمام سال‌ ها یا در تلویزیون یا خارج از تلویزیون برای مردم اجرا كرده‌ام. هیچ وقت هم بین اجرا هایم فاصله نیفتاده است.

– ولی برخی اوقات در تلویزیون اجرا نداشتید.

+ بله. بین من و تلویزیون فاصله افتاده است. ولی همان زمان ، خارج از سازمان اجرا داشته‌ام.

 – برخی مرد ها وقتی در خانه هستند حوصله‌ شان سر می‌رود، یعنی اینقدر به كارشان عادت كرده‌اند. برای شما تا به حال چنین چیزی اتفاق نیفتاده است ؟‌

+ نه. من وقتی بیكار باشم با خانواده‌ ام به سفر یا به دید و بازدید می‌روم. من همیشه از بودن در كنار خانواده لذت می‌برم.

– یعنی اوقات فراغت ندارید ؟

+ اوقات فراغت من خیلی كم است. كمتر سالی بوده شب عید در كنار خانواده باشم. همیشه كار كرده‌ ام. من سعی كرده‌ ام اوقات فراغتم كیفیت خوبی داشته باشد.

– برنامه كاری روزانه‌ تان را از قبل می‌دانید ؟‌

+ تقریبا مشخص است. مثلا می‌دانم پنجشنبه این هفته سه اجرا در سه منطقه تهران دارم. بعضی وقت‌ ها مسافت‌ های زیاد و ترافیك تهران خیلی اذیت مان می‌كند. مثلا یك اجرایمان در دربند است و اجرای بعدی در یافت‌ آباد.

 – نمی‌توانید از موتور استفاده كنید ؟

+ تا به حال استفاده نكرده‌ام ، ولی اگر مجبور بشوم می‌شود این كار را كرد. من شنیده‌ام برخی همكارانم از آمبولانس‌ های خصوصی استفاده می‌كنند. (می‌خندد)

– من از یك راننده تاكسی شایعه‌ای شنیده‌ام كه خط ویژه اتوبوس تجریش تا راه‌آهن را برای مجریان و كاركنان صدا وسیما كشیده‌اند.

+ من نشنیده‌ام. خیلی بعید است برای چند نفر معدود بیایند خط ویژه بكشند.

– می‌شود برنامه كاری‌ تان را بگویید ؟

+ صبح كه از خواب بیدار می‌شوم هر طور شده برای یك صبحانه كامل برنامه‌ ریزی می‌كنم. حتی اگر قرار باشد 5:30 صبح جایی بروم یك ساعت قبلش صبحانه می‌خورم. به هیچ وجه و در هیچ شرایطی صبحانه‌ ام ترك نمی‌شود. بقیه‌ اش بستگی به برنامه‌ هایم دارد. اگر برنامه اجرا نداشته باشم به دفترم می‌روم و كار هایم را پیگیری می‌كنم.

 – مثلا چه كار هایی ؟‌

+ من بعد از سال‌ ها توانستم مجوز وزارت ارشاد را برای ایجاد یك موسسه چند منظوره بگیرم. این موسسه در زمینه انتشار كتاب ، آلبوم موسیقی و برگزاری همایش فعالیت می‌كند.

– برگزاری این همایش‌ ها را كاری مفید می‌دانید ؟‌

+ برای كشور های در حال توسعه این همایش‌ ها لازم است. این همایش‌ ها برای معرفی یك عنوان فرهنگی یا تجاری خیلی كارساز تر از یك بیلبورد خیابانی است. در همایش ، شما جامعه مطلوب خودت را دعوت كرده‌ ای و مطالبت را منتقل می‌كنی. یك بیلبورد ممكن است دیده بشود یا نشود.

– قبول دارید همایش‌ های بیهوده هم زیاد داریم ؟ مثلا همایش كیفیت نان می‌گذارند و چند مقاله‌ تكراری را دوباره ارائه می‌كنند.

+ بعضی همایش‌ ها این طور است. همایش نباید برای پركردن پرونده كاری یك مدیر برگزار بشود. این همایش‌ ها در بخش دولتی اتفاق می‌افتد، ولی در بخش خصوصی چون فرد باید از جیب خودش خرج بكند همه چیز حساب شده است.

 – برای شما اجرا در بیرون سازمان جذاب‌ تر است یا داخل آن ؟‌

+ هر دو. نمی‌توانم بگویم كدام ارجح است. كار سازمان ، انعكاس خوبی در جامعه دارد و باعث شناخته شدن ما در جامعه می‌شود. ما نباید نمك بخوریم و نمكدان بشكنیم. ما فرزندان رسانه‌ایم و باید حرمت خانواده را نگه داریم.

– برخی مجری‌ ها هم معادله‌ ای دارند و می‌گویند در سازمان باید مشهور شویم تا بیرون پول دربیاوریم.

+ من با این حرف موافق نیستم. به هیچ وجه درست نیست. اگر آدم عاشق كارش باشد قطعا این كار را انجام می‌دهد و نمی‌خواهد با اجرا در تلویزیون فقط برای خودش پلی بسازد. كار ما باید استمرار داشته باشد. اگر مدت زیادی دور باشیم بنابر ضرب المثل از دل برود هر آن كه ازدیده برفت ، فراموش می‌شویم. سازمان خانه امن ماست و حرمتش بر ما واجب است. به شرطی كه سازمان صدا و سیما هم قدر فرزندانش را بداند.

– ولی شما مدتی‌ از دیده برفتید و از دل نرفتید.

+ چون مدتش خیلی طولانی نبود ، فراموش نشدم.

 – به نظر شما در گذشته محدودیت‌ ها بیشتر بود یا الان ؟‌

+ قدیم بیشتر بود. حساس‌ تر هم بودند. من اولین قربانی این مسائل بودم. بعد از من سراغ فیلم خصوصی ورزشكاران ، بازیگران و هنرمندان رفتند. خدا را شكر خیلی زود به این نتیجه رسیدند زندگی شخصی هر فردی با زندگی حقوقی‌ اش فرق دارد و باید این مرز ها را حفظ كرد. همه هنرمندان مثل افراد جامعه باید در جشن‌ های عروسی و تولد خانواده‌ شان شركت كنند. نمی‌شود ما مجلس آرای همه جا باشیم و مراسم عروسی خواهر و برادر خودمان نرویم. این خیلی بد است كه این فیلم‌ها را پخش كنند.

– آخر متوجه نشدید فیلم خصوصی‌ تان از چه راهی منتشر شد ؛ مثلا دزد به خانه شما آمده بود و فیلم‌ها را برده بود یا از طریق دیگر … ؟

+ نه ، دزد كه نیامد. در تحقیقات تا مرحله‌ ای پیش رفتند. ولی صلاح ندیدند بگویند چطور پخش شده است. من شكایت كردم ولی هیچ وقت به من نگفتند ماجرا چه بود.

– شما یك مقدار بد شانس هم هستید. مثلا قضیه هلو و امیر جعفری یك جور دیگر در رسانه‌ ها منعكس شد. اصل ماجرا چه بود ؟‌

+ برنامه «زنده‌رود» شبكه اصفهان بود. یك سال و نیم بود كه گزارشگر برنامه این سوال را می‌پرسید. این سوال كه خودتان را شبیه چه میوه‌ ای می‌بینید از همه پرسیده می‌شد. من از برادر زاده امیر جعفری پرسیدم. او گفت عمویم را شبیه زالزالك می‌بینم. زن‌عمویم را هم شبیه هلو می‌بینم. اصلا به من هیچ ربطی نداشت. فرد دیگری این سوال و جواب را پرسید. بعد همه چیز را به من ربط دادند.

 – امیر جعفری در آن برنامه از سوال شما ناراحت شد ؟

+ نه ، به هیچ وجه. آدم از حرف برادر زاده‌اش كه ناراحت نمی‌شود. اصلا مساله مهمی نبود. متاسفانه برخی جراید ما سوژه كم دارند و چیزی را علم می‌كنند.

– حالا شما خودتان را شبیه چه میوه‌ ای می‌دانید ؟

+ تا حالا كسی این سوال را از من نپرسیده است. ولی من شبیه خرمالو هستم. بعضی وقت‌ ها گس هستم و بعضی وقت‌ ها شیرین.

– وقتی می‌ خواهید اجرا كنید و سوال بپرسید متكی به متن هستید یا بداهه چیزی را می‌گویید ؟‌

+ خیلی از حرف‌ هایم بداهه است. من درباره كل موضوع یا مهمان از قبل تحقیق می‌كنم. در دفترم حدود 5000 برگه دارم كه این برگه‌ ها خیلی به من كمك می‌كند. همیشه به آنها مراجعه می‌كنم. زندگینامه اكثر هنرمندان را دارم و روحیه‌ شان را می‌دانم. چون شناخت نسبی از قبل پیدا كردم تا به حال نشده هنرمندی از دست من عصبانی بشود.

سعی می‌كنم سوالاتم به روحیه اش مرتبط باشد. من فكر می‌كنم در برنامه تلویزیونی اگر آدم بر موضوع سوار نباشد مثل یك اسب سوار ناشی است. اسب به خاطر باهوشی‌ اش می‌ فهمد سواركار حرفه‌ ای است یا نه. اسب سوار كار غیرحرفه‌ ای را زمین می‌زند.

 – تا به حال با شخصیت‌ های سیاسی مصاحبه نداشته‌اید ؟‌

+ من هیچ وقت به حوزه‌ های سیاسی و اقتصادی صرف وارد نشده‌ام. برنامه از همین امروز هم رویكرد اقتصادی و اجتماعی دارد.

–  روی برگه‌ هایتان دقیقا چه چیز هایی نوشته‌اید ؟

+ فرض كنید می‌خواهم درباره خانمی كه سرمه‌ دوزی می‌كند حرف بزنم. من درباره سرمه‌دوزی فیش (برگه) دارم. تاریخچه‌ اش را پیدا كرده‌ام.

– خیلی‌ ها شما را با شعار «بخور بخور» می‌شناسند. از قبل روی این شعار فكر كرده بودید ؟‌

+ كاملا بداهه بود. جالب است اسم برنامه عطر و گلاب بپاشید بود. اما مردم هیچ وقت این اسم را یاد نگرفتند. اسمش را گذاشته بودند مسابقه بخور بخور. من دیدم بچه‌ ها دارند ماست می‌خورند. حس رهبر اركستر به من دست داد و گفتم بخور بخور،‌ یالا بخور.

– شعارها و تكیه‌كلام‌های دیگری هم دارید ؟‌ 

+ اگر هم كلمه‌ ای بوده خود به‌ خود به وجود آمده. مثلا من درود بر شما را زیاد استفاده می‌كنم. «خب» را هم خیلی می‌گویم. در همایشی هفت استاد خارجی به ایران آمده بودند. آنان متوجه شدند من خیلی خب گفتم. در مراسم اختتامیه تا می‌خواستم حرف بزنم ، می‌گفتند خب. (می‌خندد)‌

 – یكی‌ از شگرد های شما شوخی و بگو مگو با مجری همكارتان است كه این شوخی با كاظم احمدزاده به اوج خودش رسید. مجری‌ های همكارتان از دست شوخی‌های شما ناراحت نمی‌شوند ؟

+ در اجرای دو نفره آدم باید با روحیات نفر مقابلش آشنا باشد. من در این سال‌ ها با همكاران زیادی كار كرده ام. اما با كاظم احمدزاده و جواد آتش‌افروز كار مداوم داشته‌ام. هر دو خاطرات خیلی خوبی برای من به جا گذاشته‌اند. كاظم احمدزاده انسان بسیار باظرفیتی است. بعضی چیز ها را خودش می‌آید به من می‌گوید كه این طور بگو. من بعضی چیز ها را اصلا خبر ندارم. خودش تعریف می‌كند و من تبدیلش می‌كنم به ماجرا كاف. الف یا كاظم احمدزاده.

– چرا شوخی‌ هایتان اینقدر یك طرفه است و هیچ وقت احمدزاده با شما شوخی نمی‌كند ؟

+ اولا جرات نمی‌كند شوخی كند. (می‌خندد) ثانیا مردم این تضاد ها را دوست دارند. چاق و لاغر ، درشت و ریز ، جدی و شوخ و … در چند برنامه كه احمدزاده جواب من را می‌داد مردم نمی‌پسندیدند. مردم دوست داشتند احمدزاده همان آدم مظلوم باشد و من هم همان آدم شوخ.

– در نوروز كه قرار است برنامه فیتیله را برای بچه‌ ها اجرا كنید چقدر شیوه اجرایتان را عوض خواهید كرد ؟

+ خیلی سال است از كار كودك فاصله گرفته ام. دوستانم باید به من كمك كنند به اجرای كودكانه برگردم. چون كودك درونم خیلی فعال است فكر نمی‌كنم كار سختی باشد.

– بچه‌ های الان نسبت به زمانی كه شما مسابقه بخور بخور را اجرا می‌كردید چقدر عوض شده‌اند ؟

+ خیلی زیاد. كار كردن با بچه‌ های الان خیلی سخت است. در گذشته شبكه خاص كودك نداشتیم. برنامه‌ های بچه‌ ها اینقدر متنوع نبود. پدر و مادر ها اینقدر به بچه‌ ها ارتباطات نمی‌دادند. اینها بچه‌ های دهكده جهانی مارشال مك لوهان هستند. بچه امروزی راحت وارد اینترنت می‌شود. معلم نمی‌تواند یك و دو و سه و چهار را به این بچه آموزش بدهد. همه چیز عوض شده است. فیلم‌ های خانگی فوق‌ العاده زیادی برای بچه‌ ها داریم. سطح آگاهی آنها خیلی بالا رفته است.

– تعداد مجری‌ ها هم به همان نسبت زیاد شده است ؟

+ بله ، ولی متاسفانه مجری صاحب سبك خیلی كم داریم. مجری‌ ها خیلی از روی دست هم نگاه می‌كنند. قبلا در رادیو و تلویزیون ، ادبیات یك آدم مشخص می‌كرد او كیست و شما باید منتظر چه برنامه‌ای باشید. ولی الان خیلی مشخص نیست. همه از روی دست هم نگاه می‌كنند. هویت و شناسنامه دار بودن از بین رفته است. خیلی‌ها صداسازی می‌كنند.

– شما دوره‌ های استاد سمندریان را گذرانده‌اید ؟

+ بله. نزد ایشان فن بیان خواندم. فن بیان خیلی مهم است. من در محضر استاد امیر نوری هم بوده‌ام. این دوره دیگر تكرار نشد. از تهران فقط من شركت كردم.

– در كلاس فن بیان چه چیز هایی به شما آموختند ؟‌

+ روی تلفظ آوا ها و تلفظ صحیح كلمات كار می‌كردند. استاد نوری معتقد بودند در آواز ، كلمه باید كامل ادا بشود. در ترانه‌ های برخی خوانندگان با یك بار شنیدن نمی‌فهمید دارد چه می‌گوید. ولی در هیچ كدام از آثار استاد محمد نوری كلمه‌ای نیست كه شما متوجه‌اش نشوید ، چون كلمات كامل ادا می‌شود. در بازیگری و گویندگی این چیزها خیلی مهم است.

– بعد از آن در آزمون گویندگی شركت كردید و وارد رادیو شدید. یادتان می‌آید جزئیات آن آزمون چه بود ؟

+ بله. خانم فیروزه امیرمعز در میدان ارگ از من تست صدا گرفتند. طبیعی بود مقداری اضطراب داشته باشم. ایشان كمی من را آرام كرد. گفت فكر كن پشت این شیشه‌ ها همه سیب‌ زمینی هستند. تو راحت صحبت كن. این را كه گفت انگار اضطراب من فرو ریخت. متون مختلفی به من دادند. می‌خواستند ، ببینند من به درد چه حوزه‌ای می‌خورم. متن‌ های ورزشی و اجتماعی و اقتصادی دادند. خودشان گفتند شما به درد متن‌های اجتماعی می‌خورید.

– در رادیو كنار آقای آتش‌افروز گزارشگری می‌كردید ؟

+ بله. در برنامه سلام صبح بخیر ایشان مجری بودند و من گزارشگری می‌كردم. برنامه خیلی خوبی بود.

-‌ گزارشگر باید مثل شما حاضرجواب باشد ؟‌

+ گزارشگری همه‌ اش بداهه است. شما وقتی در خیابان با مردم صحبت می‌كنید نمی‌دانید چه جوابی می‌دهد. نمی‌دانید طرف چه شخصیتی دارد. گزارشگری خیلی به من كمك كرد. گزارشگری مجری را می‌سازد. گویندگان هیچ وقت نمی‌توانند كار گزارشگر را انجام بدهند.

– یك سئوال شخصی تر ، خانواده‌تان چند نفره است ؟‌

+ با خودم سه نفر می‌شویم. یك فرزند دختر دارم كه اسمش روژان است. روژان به معنای روز روشن و یك اسم كردی است.

– دوست دارید روژان هم مثل شما مجری شود ؟

+ نه ، به هیچ عنوان. دخترم مدیریت جهانگردی می‌خواند. شما با فرزندان پزشكان هم صحبت كنید می‌بینید معمولا دوست ندارند شغل پدرشان را داشته باشند. چون دیده‌اند پدر و مادرشان چقدر گرفتار هستند. معمولا بچه را پدربزرگ و مادربزرگ یا خدمتكار خانه بزرگ كرده است. بچه‌ های ما هم محدودیت‌ های پدرانشان را دیده‌اند. وقتی بیرون می‌آیند زیر ذره‌بین هستند. تا حالا نشده ما در رستوران راحت غذا بخوریم. انگار لقمه‌ هایمان را دیگران می‌شمرند.

– بعضی وقت‌ ها هم مردم یك هنرمند طناز را در مجلس ختم می‌بینند و انتظار دارند او برایشان لطیفه تعریف كند !

+ واقعا همین طور است. من تنها در ماشین نشسته و پشت چراغ قرمز منتظر بودم. داشتم به قرض‌ ها و بدهی‌ هایم فكر می‌كردم. ماشین بغل دستی من به شیشه می‌زند كه چرا نمی‌خندی. من وقتی تنها هستم باید به چی بخندم.‌ همین چند شب پیش به حرم حضرت امام رضا(ع) رفته بودم. حال و هوایی داشتم و چشم‌ هایم خیس شده بود. مردم تقاضا داشتند برایشان لطیفه بگویم. یك بار هم در غسالخانه از من انتظار داشتند چیزی بگویم كه دیگران شاد بشوند.

– شهریاری این روز ها چه می‌كند ؟

وقتی با شهریاری مصاحبه كردیم فقط تیتراژ برنامه فیتیله ضبط شده و او منتظر بود ببیند در برنامه زنده چه اتفاقاتی می‌افتد. شهریاری در ایام نوروز برنامه فیتیله را برای كودكان و خانواده‌ ها اجرا می‌كند. برنامه‌ ای كه به گفته شهریاری فقط برای كودك و نوجوان نیست و در رویكرد جدید ، پدربزرگ و مادربزرگ و پدر و مادر هم همراه بچه‌ های خانواده باید پای تلویزیون بنشینند. در این برنامه مجری باید پلی میان كودكان و خانواده‌ ها بزند.

– وقتی به او گفتم شما یك جورهایی به شبكه بازار تبعید شده‌اید با لفظ «تبعید» مخالفت كرد و گفت :

+ نه. شبكه بازار توسط آقای رجبی معمار اداره می‌شود كه خیلی باتجربه است. ایشان شبكه‌ های تهران و جام‌جم را اداره كرده‌اند. ایشان می‌دانستند ویترین یك برنامه مجری‌ اش است.

به همین علت از همه مجری‌ های قدیمی دعوت كردند. همه به شكلی به خاطر احترامی كه برای ایشان قائل بودند به شبكه بازار آمدند.

شبكه بازار جزو شبكه‌ های صدا و سیماست، ولی دریغ از 30 ثانیه معرفی این شبكه در دیگر شبكه‌ های تلویزیون. من خیلی دوست داشتم این نكته را جایی بگویم.

0/5 ( 0 نظر )


نیازمندی های مرتبط

لطفاً هنگام تماس اعلام نمایید که در آسمونی شماره تلفن را دیده اید

نظر خودتان را ارسال کنید