آموزش سئو مستر آموز

فیلم نفس ساخته دیگر از کارگردان شیار 143، نرگس آبیار

نفس فیلمی به کارگردانی و نویسندگی نرگس آبیار و تهیه‌کنندگی محمدحسین قاسمی، ابوذر پورمحمدی و شرکت نورتابان محصول سال ۱۳۹۴ است. این فیلم در تاریخ ۱۹ آبان ۱۳۹۵ در سینماهای ایران اکران شده است. آسمونی در این مقاله به معرفی فیلم نفس نرگس آبیار و نقد فیلم نفس نرگس آبیار می پردازد.

بازیگران فیلم نفس نرگس آبیار

  • مهران احمدی

  • پانته‌آ پناهی‌ها

  • سیامک صفری

  • گلاره عباسی

  • محمدرضا شیرخانلو

  • علی خانبابایی

  • احسان قاسمی

  • روژان آراوند

  • شبنم مقدمی

  • ساره نورموسوی

  • جمشید هاشم‌پور

سایر عوامل فیلم نفس نرگس آبیار

مدیر فیلمبرداری: ساعد نیک ذات، صدابردار: عباس رستگارپور، طراح گریم: مهرداد میر کیانی، تدوین: سجاد پهلوان زاده، صداگذار: آرش قاسمی، آهنگساز: مسعود سخاوت دوست، طراح صحنه و لباس: اصغرنژاد ایمانی، مدیر جلوه‌های ویژه کامپیوتری: فرید ناظر فصیحی، طراح و کارگردان انیمیشن: حسین جمشیدی گوهری و امین حق‌شناس، مدیر جلوه‌های میدانی: آرش آقا بیگ، مجری طرح و مدیرتولید: بهزاد هاشمی، دستیاراول کارگردان و برنامه‌ریز: روزبه سجادی حسینی، منشی صحنه: شیدا باسمه چی، دستیار اول فیلمبردار: بهمن نادیاب، مدیر تدارکات: امیر یمینی، عکاس: حمید جانی پور و بهنوش منصوری، دستیار اول صحنه و لباس: یلدا مایلی، مسئول فنی: محمد جعفری رضا محله، کارگردان مستند پشت صحنه: الهام حسامی، فیلمبرداران پشت صحنه: طاها آبیار و سید مسعود امامی و مدیر تبلیغات: علی زادمهر.

خلاصه داستان فیلم نفس نرگس آبیار

این فیلم داستان زندگی 4 کودک را در دهه ی پنجاه روایت می کند که آرزوهای زیادی برای آینده شان دارند اما اتفاقات غیرمنتظره ای در انتظارشان است.

کارگردان فیلم نفس

نرگس آبیار : متولد سال 1350 در تهران می باشد و فعالیت خود را با داستان نویسی آغاز کرد و تا به امروز بیش از سی جلد کتاب از وی به چاپ رسیده است. اما پس از موفقیت در حوزه نشر، آبیار از سال 1384 با ساخت فیلمهای کوتاه و مستند به دنیای هنر وارد شد و در این حوزه چندین اثر موفق از جمله « بن بست مهربان » را کارگردانی کرد. اما نام نرگس آبیار پس از ساخت فیلم « شیار 143 » بر سر زبانها افتاد. فیلمی که محبوب تماشاگران شد و حالا آبیار با « نفس » به سینما بازگشته تا موفقیتش را تکرار نماید.

نقد فیلم نفس نرگس آبیار

فیلم قبلی نرگس آبیار به نام « شیار 143 » که درباره مادری بود که منتظر بازگشت فرزندش از جنگ بود، با استقبال بسیار خوبی از جانب تماشاگران مواجه شد و به فروش بسیار خوبی دست پیدا کرد و « نفس » به سینما آمده تا بتواند موفقیت های قبلی را برای نرگس آبیار تکرار کند.

داستان « نفس » در سالهای دهه ی پنجاه و ابتدای دهه شصت روایت می شود که دوره پر افت و خیزی در تاریخ کشورمان می باشد. اما در فیلمنامه « نفس » خبری از اتفاقات غافل گیر کننده وجود ندارد و فیلمنامه فاقد خط داستانی مشخص و کشش های درام می باشد. این موضوع باعث شده تا تصاویر بسیار طولانی و مستندواری ارائه شود بی آنکه حرف یا تفکری پشت آن نهفته باشد. متاسفانه خط داستانی فیلم هیچ ویژگی برای درگیر کردن مخاطب ندارد و تنها شامل تصاویر پراکنده ای است که احتمالاً مخاطب خود باید درباره پیام آن حدس و گمان بزند.

در کنار این مشکل، شخصیت پردازی و دیالوگ های ضعیف و شعاری نیز در فیلم مشاهده می شود که به نظر می رسد به مصلحت در فیلم گنجانده شده و دربرگیرنده تفکرات خاص محسوب می شود. این دیالوگ ها و موقعیت ها در پیشبرد داستان نقشی ندارند و حتی به شکل گیری درام نیز کمکی نمی کنند. سوال اصلی اینجاست که ایا نرگس آبیار برای داستانی که قصد روایت آن را داشته نقطه اوج یا فرودی نظر گرفته است؟ چراکه در فیلم علاوه بر موقعیت های کِش دار، مجموعه شخصیت ها نه تماشاگر را عصبانی می نمایند و نه باعث تفکر او می شوند و نه بطور کل تغییری در حالات او بوجود می آورند.

نکته عجیب دیگر اینکه نرگس آبیار به تغییر بازه زمانی که در طول فیلم رخ می دهد نیز بی تفاوت بوده بطوریکه ظاهر کودک در چند سالی که در فیلم به تصویر کشیده شده، یکسان بوده و تغییری حتی در رشد بدنی او به چشم نمی خورد در حالی که وی در سن و سالی است که حداقل 2 سال زمان به اندازه کافی می تواند باعث رشد و تغییر شکل او شود. اما نرگس آبیار بی توجه به جزئیات، کودک را در چند سالی که فیلم راوی آن است به یک شکل متصور می شود که یک ضعف آشکار به شمار می رود.

شاید تنها وجه مثبت فیلم خسته کننده « نفس » را بتون در بازی بازیگرانش مخصوصاً نقش های کوتاه آن جستجو کرد. پانته آ پناهی بازی بسیار خوبی از خود به نمایش گذاشته است و باورپذیر است. شبنم مقدمی نیز در نقش کوتاهی که عهده دار شده مسلط و روان به ایفای نقش پرداخته است تا حداقل « نفس » از لحاظ بازیگری اثر قابل قبولی باشد.

بطور کل « نفس » در مقایسه با « شیار 143 » یک عقبگرد برای نرگس آبیار محسوب می شود. « نفس » فیلمی ملال آور و فاقد داستان و جذابیت های سینمایی است. شاید اگر نگاه آبیار تا این حد از اواخر دهه ی پنجاه تا ابتدای جنگ تحمیلی پراکنده نبود و دوره واحدی را برای روایت داستانش در نظر می گرفت می شد از « نفس » فیلم بهتری ساخت اما اینگونه نشده است.

نظر خودتان را ارسال کنید