دعای مشلول

دعای مشلول دعایی بسیار عظیم الشأن است که خواص و رازهای بسیار زیادی دارد. آسمونی در این بخش متن دعای مشلول به همراه ترجمه آن و همچنین خواص دعای مشلول را برای شما عزیزان تهیه کرده است که در ادامه می خوانید.

موسوم به دعاى «الشاب المأخوذ بذنبه» [يعنى: جوانى كه به سبب گناهش گرفتار عذاب حق شده] اين دعا از كتابهاى كفعمى و «مهج الدعوات» نقل شده، و دعايى است كه آن را امير المؤمنين عليه السّلام به جوانى كه به خاطر گناه و ستم در حقّ پدرش شل شده بود آموزش داد، جوان اين دعا را خواند و حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله را در خواب ديد كه دست مباركش را بر اندام او كشيد و فرمود: بر اسم اعظم خدا محافظ كن كه كار تو به خير خواهد بود، پس بيدار شد درحالیكه سالم شده بود و آن دعا اين است:

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ يَا ذَا الْجَلالِ وَ الْإِكْرَامِ يَا حَيُّ يَا قَيُّومُ يَا حَيُّ لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ يَا هُوَ يَا مَنْ لا يَعْلَمُ مَا هُوَ وَ لا كَيْفَ هُوَ وَ لا أَيْنَ هُوَ وَ لا حَيْثُ هُوَ إِلا هُوَ يَا ذَا الْمُلْكِ وَ الْمَلَكُوتِ يَا ذَا الْعِزَّةِ وَ الْجَبَرُوتِ يَا مَلِكُ يَا قُدُّوسُ يَا سَلامُ يَا مُؤْمِنُ يَا مُهَيْمِنُ يَا عَزِيزُ يَا جَبَّارُ يَا مُتَكَبِّرُ يَا خَالِقُ يَا بَارِئُ يَا مُصَوِّرُ يَا مُفِيدُ يَا مُدَبِّرُ يَا شَدِيدُ يَا مُبْدِئُ يَا مُعِيدُ يَا مُبِيدُ يَا وَدُودُ يَا مَحْمُودُ يَا مَعْبُودُ

خدايا! از تو خواستارم به نامت، به نام خدا كه رحمتش بسيار و مهربانیاش هميشگى است، اى داراى بزرگى و بزرگوارى، اى زنده اى هميشه پاينده، اى زنده، معبودى جز تو نيست، اى او، اى آن كه كسى نمیداند او چيست و نمیداند او چگونه است و نمیداند كجاست، و نمیداند در كدام سو است، اى داراى فرمانروايى و ملكوت، اى صاحب عزّت و جبروت، اى فرمانروا، اى منزّه از هرعيب، اى سلام، اى ايمنیبخش، اى پرشكوه، اى عزّتمند، اى دارنده قره، اى بزرگمنش، اى آفريننده، اى پديدآوردنده، اى صورتگر، اى سودبخش اى تدبير كننده، اى محكم كار، اى آغازگر، اى نابود كننده ستمگران، اى دوست نيكان، اى ستوده، اى پرستيده،

يَا بَعِيدُ يَا قَرِيبُ يَا مُجِيبُ يَا رَقِيبُ يَا حَسِيبُ يَا بَدِيعُ يَا رَفِيعُ يَا مَنِيعُ يَا سَمِيعُ يَا عَلِيمُ يَا حَلِيمُ يَا كَرِيمُ يَا حَكِيمُ يَا قَديِمُ يَا عَلِيُّ يَا عَظِيمُ يَا حَنَّانُ يَا مَنَّانُ يَا دَيَّانُ يَا مُسْتَعَانُ يَا جَلِيلُ يَا جَمِيلُ يَا وَكِيلُ يَا كَفِيلُ يَا مُقِيلُ يَا مُنِيلُ يَا نَبِيلُ يَا دَلِيلُ يَا هَادِي يَا بَادِي يَا أَوَّلُ يَا آخِرُ يَا ظَاهِرُ يَا بَاطِنُ يَا قَائِمُ يَا دَائِمُ يَا عَالِمُ يَا حَاكِمُ يَا قَاضِي يَا عَادِلُ يَا فَاصِلُ يَا وَاصِلُ يَا طَاهِرُ يَا مُطَهِّرُ يَا قَادِرُ يَا مُقْتَدِرُ يَا كَبِيرُ يَا مُتَكَبِّرُ يَا وَاحِدُ يَا أَحَدُ يَا صَمَدُ يَا مَنْ لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوا أَحَدٌ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ صَاحِبَةٌ وَ لا كَانَ مَعَهُ وَزِيرٌ ،

اى دور از هر چيز، اى نزديك به هرچيز، اى اجابت كننده، اى ديدبان، اى حسابرس، اى نورآفرين، اى بلندمرتبه، اى ارجمند، اى شنوا، اى دانا، ای بردبار، اى بزرگوار، اى فرزانه، اى ديرينه، اى والا، اى بزرگ، اى پرمهر، اى عطابخش، اى جزادهنده، اى يارى كننده، اى با جلالت، اى زيبا، اى كارگزار، اى كفايت كننده، اى بخشنده لغزش، اى رساننده نعمت، اى شريف، اى رهنما، اى هدايت گر، اى آغازگر، اى اوّل، اى آخر، اى آشكار، اى پنهان، اى استوار، اى پايدار، اى آگاه، اى حكمران، اى داور، اى دادگر، اى جدا كننده، اى پيونددهنده، اى پاك، اى پاك كننده، اى توانا، اى نيرومند، اى بزرگ، اى بزگمنش، اى يگانه، اى يكتا، اى مقصود دل نيازمندان، اى آن كه نزاده و زاده نشده، و همتايى ندارد و همسرى برايش نباشد و وزيرى با او نبوده

وَ لا اتَّخَذَ مَعَهُ مُشِيراً وَ لا احْتَاجَ إِلَى ظَهِيرٍ وَ لا كَانَ مَعَهُ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ فَتَعَالَيْتَ عَمَّا يَقُولُ الظَّالِمُونَ عُلُوّا كَبِيراً يَا عَلِيُّ يَا شَامِخُ يَا بَاذِخُ يَا فَتَّاحُ يَا نَفَّاحُ يَا مُرْتَاحُ يَا مُفَرِّجُ يَا نَاصِرُ يَا مُنْتَصِرُ يَا مُدْرِكُ يَا مُهْلِكُ يَا مُنْتَقِمُ يَا بَاعِثُ يَا وَارِثُ يَا طَالِبُ يَا غَالِبُ يَا مَنْ لا يَفُوتُهُ هَارِبٌ يَا تَوَّابُ يَا أَوَّابُ يَا وَهَّابُ يَا مُسَبِّبَ الْأَسْبَابِ يَا مُفَتِّحَ الْأَبْوَابِ يَا مَنْ حَيْثُمَا دُعِيَ أَجَابَ يَا طَهُورُ يَا شَكُورُ يَا عَفَوُّ يَا غَفُورُ يَا نُورَ النُّورِ يَا مُدَبِّرَ الْأُمُورِ،

و براى خود مشاورى نگرفته و به پشتيبانى نيازمند نگشته و با او جز او معبودى نبوده است، نيست معبودی جز تو، تو برتر از آنى كه ستمكاران گويند بسيار برترى، اى والا بلندمرتبه، اى عطابخش، اى گشايشگر، ای بخشايشگر، اى فرخ بخش دلها، اى غم زدا، اى يارى رسان، اى يارى ستان، اى دريابنده، اى نابود كننده، اى انتقام گيرنده، ای برانگيزنده، اى وارث، اى خواهان، اى چيره، اى كه گريزنده اى از دستش نگريزد، اى بسيار توبه پذير، اى بسيار پذيراى بندگان، اى بسيار بخشنده، اى فراهم آورنده سبب ها، اى گشاينده درها، اى آن كه هرگاه و هرجا خوانده شود اجابت نمايد، اى پاك كننده، اى قدردان صالحان اى با گذشت، اى آمرزنده، اى روشنايى نور، اى مدبّر امور،

يَا لَطِيفُ يَا خَبِيرُ يَا مُجِيرُ يَا مُنِيرُ يَا بَصِيرُ يَا ظَهِيرُ يَا كَبِيرُ يَا وِتْرُ يَا فَرْدُ يَا أَبَدُ يَا سَنَدُ يَا صَمَدُ يَا كَافِي يَا شَافِي يَا وَافِي يَا مُعَافِي يَا مُحْسِنُ يَا مُجْمِلُ يَا مُنْعِمُ يَا مُفْضِلُ يَا مُتَكَرِّمُ يَا مُتَفَرِّدُ يَا مَنْ عَلا فَقَهَرَ يَا مَنْ مَلَكَ فَقَدَرَ يَا مَنْ بَطَنَ فَخَبَرَ يَا مَنْ عُبِدَ فَشَكَرَ يَا مَنْ عُصِيَ فَغَفَرَ يَا مَنْ لا تَحْوِيهِ [يَحْوِيهِ ] الْفِكَرُ وَ لا يُدْرِكُهُ بَصَرٌ وَ لا يَخْفَى عَلَيْهِ أَثَرٌ يَا رَازِقَ الْبَشَرِ يَا مُقَدِّرَ كُلِّ قَدَرٍ،

اى مهربان، اى آگاه، اى پناه دهنده، اى روشنى بخش، اى مدد رسان اى بزرگ، اى يكتا، اى يگانه اى پاينده، اى تكيه گاه، اى بى نياز، اى كفايت كننده، اى شفابخش، اى وفا كننده، اى عافيت بخش، اى نيكوكار، اى زيبايى بخش، اى نعمت افزا، اى فزون بخش اى گرامى، اى بی همتا، اى آن كه بلندى گرفت و چيره گشت، اى آن كه در فرمانروايى اش توانا شد، اى آن كه پنهان و آگاه گشت، اى آن كه پرستيده شد و پذيرفت، اى آن كه نافرمانى شد و آمرزيد، اى آن كه انديشه نگنجايدش، و ديده اى او را در نيابد، و اثرى بر او پوشيده نماند، اى روزى دهنده بشر، اى اندازه گير هر اندازه،

يَا عَالِيَ الْمَكَانِ يَا شَدِيدَ الْأَرْكَانِ يَا مُبَدِّلَ الزَّمَانِ يَا قَابِلَ الْقُرْبَانِ يَا ذَا الْمَنِّ وَ الْإِحْسَانِ يَا ذَا الْعِزَّةِ وَ السُّلْطَانِ يَا رَحِيمُ يَا رَحْمَانُ يَا مَنْ هُوَ كَلَّ يَوْمٍ فِي شَأْنٍ يَا مَنْ لا يَشْغَلُهُ شَأْنٌ عَنْ شَأْنٍ يَا عَظِيمَ الشَّأْنِ يَا مَنْ هُوَ بِكُلِّ مَكَانٍ يَا سَامِعَ الْأَصْوَاتِ يَا مُجِيبَ الدَّعَوَاتِ يَا مُنْجِحَ الطَّلِبَاتِ يَا قَاضِيَ الْحَاجَاتِ يَا مُنْزِلَ الْبَرَكَاتِ يَا رَاحِمَ الْعَبَرَاتِ يَا مُقِيلَ الْعَثَرَاتِ يَا كَاشِفَ الْكُرُبَاتِ يَا وَلِيَّ الْحَسَنَاتِ يَا رَافِعَ الدَّرَجَاتِ،

اى والا جاه، اى استوار پايه، اى گرداننده روزگار، اى پذيرنده قربانى، اى منتّ گذار نيكوكار، اى داراى شكوه و سلطنت، اى مهربان، اى بخشنده، اى كسى كه هر روز در كارى است، اى آن كه كارى از كار ديگر بازش ندارد، اى بلندمرتبه، اى آن كه در هر جا هست، اى شنونده نجواها، اى اجابت كننده دعاها، اى برآورنده خواسته ها و نيازها، اى فرو فرستنده بركات، اى رحم كننده بر اشكها، اى درگذرنده از لغزشها، اى برطرف كننده ناراحتي ها، اى سرچشمه خوبي ها، اى بالابرنده درجات،

يَا مُؤْتِيَ السُّؤْلاتِ يَا مُحْيِيَ الْأَمْوَاتِ يَا جَامِعَ الشَّتَاتِ يَا مُطَّلِعا عَلَى النِّيَّاتِ يَا رَادَّ مَا قَدْ فَاتَ يَا مَنْ لا تَشْتَبِهُ عَلَيْهِ الْأَصْوَاتُ يَا مَنْ لا تُضْجِرُهُ الْمَسْأَلاتُ وَ لا تَغْشَاهُ الظُّلُمَاتُ يَا نُورَ الْأَرْضِ وَ السَّمَاوَاتِ يَا سَابِغَ النِّعَمِ يَا دَافِعَ النِّقَمِ يَا بَارِئَ النَّسَمِ يَا جَامِعَ الْأُمَمِ يَا شَافِيَ السَّقَمِ يَا خَالِقَ النُّورِ وَ الظُّلَمِ يَا ذَا الْجُودِ وَ الْكَرَمِ يَا مَنْ لا يَطَأُ عَرْشَهُ قَدَمٌ يَا أَجْوَدَ الْأَجْوَدِينَ يَا أَكْرَمَ الْأَكْرَمِينَ يَا أَسْمَعَ السَّامِعِينَ يَا أَبْصَرَ النَّاظِرِينَ يَا جَارَ الْمُسْتَجِيرِينَ ،

اى دهنده خواسته ها، اى زنده كننده مردگان، اى گرد آورنده پراكنده ها، اى آگاه از نيتّها، اى برگرداننده آنچه از دست رفته، اى كسیكه نجواها بر او مشتبه نشود، اى كسیكه درخواستها او را به ستوه نياورد، و تاريكي ها او را فرا نگيرد، اى روشنى زمين و آسمانها، اى فروريز نعمت ها، اى دفع كننده بدفرجامي ها، اى آفريننده آدميان، اى گرد آورنده امّتها، اى شفابخش دردها، اى پديدآورنده روشنى و تاريكيها، اى صاحب جود و كرم، اى آن كه به عرشش قدمى پاى ننهد، اى بخشنده ترين بخشندگان، اى كريم ترين كريمان، اى شنواترين شنوايان، اى بيناترين بينايان، اى پناه پناه جويان،

يَا أَمَانَ الْخَائِفِينَ يَا ظَهْرَ اللاجِينَ يَا وَلِيَّ الْمُؤْمِنِينَ يَا غِيَاثَ الْمُسْتَغِيثِينَ يَا غَايَةَ الطَّالِبِينَ يَا صَاحِبَ كُلِّ غَرِيبٍ يَا مُونِسَ كُلِّ وَحِيدٍ يَا مَلْجَأَ كُلِّ طَرِيدٍ يَا مَأْوَى كُلِّ شَرِيدٍ يَا حَافِظَ كُلِّ ضَالَّةٍ يَا رَاحِمَ الشَّيْخِ الْكَبِيرِ يَا رَازِقَ الطِّفْلِ الصَّغِيرِ يَا جَابِرَ الْعَظْمِ الْكَسِيرِ يَا فَاكَّ كُلِّ أَسِيرٍ يَا مُغْنِيَ الْبَائِسِ الْفَقِيرِ يَا عِصْمَةَ الْخَائِفِ الْمُسْتَجِيرِ يَا مَنْ لَهُ التَّدْبِيرُ وَ التَّقْدِيرُ يَا مَنِ الْعَسِيرُ عَلَيْهِ سَهْلٌ يَسِيرٌ يَا مَنْ لا يَحْتَاجُ إِلَى تَفْسِيرٍ ،

اى امان هراس ناكان، اى تكيه گاه پناهندگان اى سرپرست مؤمنان، اى فريادرس فريادكنندگان، اى مقصود دل نيازمندان، اى كس هر بى كس، اى همدم هر تنها، اى پناه هر رانده، اى مأواى هر آواره، اى نگهدار هر گمشده، ای مهرورز سالخوردگان، اى روزى دهنده كودكان خردسال، اى ترميم كننده استخوان شكسته، اى رهاننده هر اسير اى بینياز كننده هر بينواى تهديست، اى پناه هر ترسان پناه جو، اى آن كه تدبير و تقدير از آن اوست، ای آن كه دشواريها براى او سهل و آسان است، اى آن كه نيازمند به دليل و تفسير نيست،

يَا مَنْ هُوَ عَلَى كُلِّ شَيْ ءٍ قَدِيرٌ يَا مَنْ هُوَ بِكُلِّ شَيْ ءٍ خَبِيرٌ يَا مَنْ هُوَ بِكُلِّ شَيْ ءٍ بَصِيرٌ يَا مُرْسِلَ الرِّيَاحِ يَا فَالِقَ الْإِصْبَاحِ يَا بَاعِثَ الْأَرْوَاحِ يَا ذَا الْجُودِ وَ السَّمَاحِ يَا مَنْ بِيَدِهِ كُلُّ مِفْتَاحٍ يَا سَامِعَ كُلِّ صَوْتٍ يَا سَابِقَ كُلِّ فَوْتٍ يَا مُحْيِيَ كُلِّ نَفْسٍ بَعْدَ الْمَوْتِ يَا عُدَّتِي فِي شِدَّتِي يَا حَافِظِي فِي غُرْبَتِي يَا مُونِسِي فِي وَحْدَتِي يَا وَلِيِّي فِي نِعْمَتِي يَا كَهْفِي حِينَ تُعْيِينِي الْمَذَاهِبُ وَ تُسَلِّمُنِي الْأَقَارِبُ وَ يَخْذُلُنِي كُلُّ صَاحِبٍ يَا عِمَادَ مَنْ لا عِمَادَ لَهُ،

اى آن كه بر هر كارى تواناست، ای آن كه به هر چيزى داناست، اى آن به همه چيز بيناست، اى فرستنده بادها، اى شكافنده روشنى صبح اى برانگيزنده ارواح، اى صاحب جود و بخشش، اى آن كه هر كليدى به دست اوست، اى شنونده هر نجوا اى پيشتر از هر آنچه گذشته، اى حيات بخش هر جان پس از مرگ، اى توشه ام در سختى، اى نگهدارم در غربت، اى همدمم در تنهايى، اى سرپرستم در نعمت، اى پناهم آنگاه كه روشهاى ناهنجار درمانده ام سازد و نزديكان رهايم كنند، و هر همدمى دست از ياری ام بردارد، اى تكيه گاه آن كه تكيه گاهى ندارد،

يَا سَنَدَ مَنْ لا سَنَدَ لَهُ يَا ذُخْرَ مَنْ لا ذُخْرَ لَهُ يَا حِرْزَ مَنْ لا حِرْزَ لَهُ يَا كَهْفَ مَنْ لا كَهْفَ لَهُ يَا كَنْزَ مَنْ لا كَنْزَ لَهُ يَا رُكْنَ مَنْ لا رُكْنَ لَهُ يَا غِيَاثَ مَنْ لا غِيَاثَ لَهُ يَا جَارَ مَنْ لا جَارَ لَهُ يَا جَارِيَ اللَّصِيقَ يَا رُكْنِيَ الْوَثِيقَ يَا إِلَهِي بِالتَّحْقِيقِ يَا رَبَّ الْبَيْتِ الْعَتِيقِ يَا شَفِيقُ يَا رَفِيقُ فُكَّنِي مِنْ حَلَقِ الْمَضِيقِ وَ اصْرِفْ عَنِّي كُلَّ هَمٍّ وَ غَمٍّ وَ ضِيقٍ وَ اكْفِنِي شَرَّ مَا لا أُطِيقُ وَ أَعِنِّي عَلَى مَا أُطِيقُ يَا رَادَّ يُوسُفَ عَلَى يَعْقُوبَ يَا كَاشِفَ ضُرِّ أَيُّوبَ يَا غَافِرَ ذَنْبِ دَاوُدَ يَا رَافِعَ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَ مُنْجِيَهُ مِنْ أَيْدِي الْيَهُودِ يَا مُجِيبَ نِدَاءِ يُونُسَ فِي الظُّلُمَاتِ يَا مُصْطَفِيَ مُوسَى بِالْكَلِمَاتِ،

اى پشتوانه كسى كه پشت و پناهى ندارد اى اندوخته هر بى اندوخته، اى نگهدار آن كه نگهدارى ندارد، اى پناه بى پناهان، اى گنجينه كسیكه برايش گنج نيست اى تكيه گاه هر بیكس، اى فريادرس آن كه برايش فريادرسى نيست، اى همسايه بى همسايگان، اى همسايه همراه من اى تكيه گاه محكم، اى خداى من به حقيقت، اى پرورگار خانه كعبه، اى مهربان اى دوست، رهايم كن از بندهاى تنگناها، و هر غم و اندوه و تنگى را از من برگردان و شرّ آنچه را تاب نياورم از من دور ساز و بر آنچه میتوانم ياریام ده، اى بازگرداننده يوسف نزد يعقوب، اى برطرف كننده رنج ايّوب، اى آمرزنده خطاى داود، ای بالا برنده عيسى بن مريم و رهايى بخش او از دست يهود، اى پاسخ دهنده به نداى يونس در دل تاريكي ها اى برگزيننده موسى براى سخن گويى،

يَا مَنْ غَفَرَ لِآدَمَ خَطِيئَتَهُ وَ رَفَعَ إِدْرِيسَ مَكَانا عَلِيّاً بِرَحْمَتِهِ يَا مَنْ نَجَّى نُوحاً مِنَ الْغَرَقِ يَا مَنْ أَهْلَكَ عَادا الْأُولَى وَ ثَمُودَ فَمَا أَبْقَى وَ قَوْمَ نُوحٍ مِنْ قَبْلُ إِنَّهُمْ كَانُوا هُمْ أَظْلَمَ وَ أَطْغَى وَ الْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَى يَا مَنْ دَمَّرَ عَلَى قَوْمِ لُوطٍ وَ دَمْدَمَ عَلَى قَوْمِ شُعَيْبٍ يَا مَنِ اتَّخَذَ إِبْرَاهِيمَ خَلِيلاً يَا مَنِ اتَّخَذَ مُوسَى كَلِيماً وَ اتَّخَذَ مُحَمَّداً صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ حَبِيباً يَا مُؤْتِيَ لُقْمَانَ الْحِكْمَةَ وَ الْوَاهِبَ لِسُلَيْمَانَ مُلْكاً لا يَنْبَغِي لِأَحَدٍ مِنْ بَعْدِهِ يَا مَنْ نَصَرَ ذَا الْقَرْنَيْنِ عَلَى الْمُلُوكِ الْجَبَابِرَةِ يَا مَنْ أَعْطَى الْخِضْرَ الْحَيَاةَ وَ رَدَّ لِيُوشَعَ بْنِ نُونٍ الشَّمْسَ بَعْدَ غُرُوبِهَا،

اى آن كه خطاى آدم را بخشيد و ادريس را به رحمت خويش به جايگاه بلندى بركشيد، اى آن كه نوح را از غرق شدن نجات بخشيد، اى آن كه هلاك ساخت قوم عاد نخستين و قوم ثمود را و هيچكس از آنان را باقى نگذاشت، و پيش از آنها قوم نوح را هلاك نمود زيرا آنها ستمكارتر و سركش تر بودند و نابود ساخت افترازنندگان را كه در زمين فرو رفتند، ای آن كه بر قوم لوط واژگون نمود، و بر قوم شعيب عذابى دردناك فرستاد، اى آن كه ابراهيم را دوست خويش ساخت، اى آن كه موسى را همسخن خود ساخت، و محمد (درود خدا بر او و همه خاندانش) را محبوب خويش برگرفت، اى بخشنده حكمت به لقمان و بخشنده فرمانروايى به سليمان، چنان فرمانروايى كه براى احدى پس او سزاوار نيست، اى آن كه ذو القرنين را بر فرمانروايان سركش پيروز نمود، اى آن كه به خضر زندگى جاودان عطا فرمود، و خورشيد را پس از غروبش براى يوشع بن نون برگرداند،

يَا مَنْ رَبَطَ عَلَى قَلْبِ أُمِّ مُوسَى وَ أَحْصَنَ فَرْجَ مَرْيَمَ ابْنَتِ عِمْرَانَ يَا مَنْ حَصَّنَ يَحْيَى بْنَ زَكَرِيَّا مِنَ الذَّنْبِ وَ سَكَّنَ عَنْ مُوسَى الْغَضَبَ يَا مَنْ بَشَّرَ زَكَرِيَّا بِيَحْيَى يَا مَنْ فَدَى إِسْمَاعِيلَ مِنَ الذَّبْحِ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ يَا مَنْ قَبِلَ قُرْبَانَ هَابِيلَ وَ جَعَلَ اللَّعْنَةَ عَلَى قَابِيلَ يَا هَازِمَ الْأَحْزَابِ لِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَلَى جَمِيعِ الْمُرْسَلِينَ وَ مَلائِكَتِكَ الْمُقَرَّبِينَ وَ أَهْلِ طَاعَتِكَ أَجْمَعِينَ وَ أَسْأَلُكَ بِكُلِّ مَسْأَلَةٍ سَأَلَكَ بِهَا أَحَدٌ مِمَّنْ رَضِيتَ عَنْهُ فَحَتَمْتَ لَهُ عَلَى الْإِجَابَةِ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ يَا رَحِيمُ يَا رَحِيمُ ،

اى آن كه آرامش بخشيد به قلب مادر موسى و عفت و پاكى مريم دختر عمران را حفظ نمود، اى آن كه يحيى پسر زكريّا را از گناه پاك داشت و خشم را از موسى باز نشاند، اى آن كه زكريّا را به تولّد يحيى مژده داد، اى آن كه با فرستادن ذبح عظيم، اسماعيل را از ذبح شدن نجات داد، اى آن كه قربانى هابيل را پذيرفت، و لعنت را بر قابيل قرار داد، اى گرزدهنده گروه ها دشمن محمّد (درود خدا بر او و خاندانش) ، بر محمّد و خاندان محمّد و بر همه فرستادگان و فرشتگان بارگاهت و بر اهل طاعتت همگان درود فرست، و از تو خواستارم هر خواهشى را كه بندگان مورد خشنوديت از تو خواسته اند، و اجابت خواهش آنها حتم فرمودى، اى خدا، اى خدا، اى خدا، اى بخشنده، اى بخشنده، اى بخشنده، اى مهربان، اى مهربان، اى مهربان،

يَا ذَا الْجَلالِ وَ الْإِكْرَامِ يَا ذَا الْجَلالِ وَ الْإِكْرَامِ يَا ذَا الْجَلالِ وَ الْإِكْرَامِ بِهِ بِهِ بِهِ بِهِ بِهِ بِهِ بِهِ أَسْأَلُكَ بِكُلِّ اسْمٍ سَمَّيْتَ بِهِ نَفْسَكَ أَوْ أَنْزَلْتَهُ فِي شَيْ ءٍ مِنْ كُتُبِكَ أَوْ اسْتَأْثَرْتَ بِهِ فِي عِلْمِ الْغَيْبِ عِنْدَكَ وَ بِمَعَاقِدِ الْعِزِّ مِنْ عَرْشِكَ وَ بِمُنْتَهَى الرَّحْمَةِ مِنْ كِتَابِكَ وَ بِمَا لَوْ أَنَّ مَا فِي الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلامٌ وَ الْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ مَا نَفِدَتْ كَلِمَاتُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ وَ أَسْأَلُكَ بِأَسْمَائِكَ الْحُسْنَى الَّتِي نَعَتَّهَا فِي كِتَابِكَ فَقُلْتَ:

، اى داراى شكوه و كرامت، اى داراى شكوه و كرامت، اى داراى شكوه و كرامت، به او، به او، به او، به او، به او، به او، به او، از تو خواستارم به هر نامى كه خود را به آن ناميدى، يا آن را در كتابى از كتابهايت فرو فرستادى، يا آن را در علم غيبت نزد خود نگاه داشتى، و به بندگاه هاى بلند عرشت، و به انتهاى رحمت از كتاب سرنوشت خويش و به آنچه در اين آيه است: «اگر همه درختان روى زمين قلم باشند و دريا هم مركب شود كه از پس آن هفت درياى ديگر مدوش كنند كلمات خدا تمام نمى شود، همانا خدا عزيز است» ، و تو را می خوانم به نامهای نيكويت كه آنها را در كتابت وصف كرده و گفتى:

وَ لِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَ قُلْتَ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ وَ قُلْتَ وَ إِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ وَ قُلْتَ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ وَ أَنَا أَسْأَلُكَ يَا إِلَهِي وَ أَدْعُوكَ يَا رَبِّ وَ أَرْجُوكَ يَا سَيِّدِي وَ أَطْمَعُ فِي إِجَابَتِي يَا مَوْلايَ كَمَا وَعَدْتَنِي وَ قَدْ دَعَوْتُكَ كَمَا أَمَرْتَنِي فَافْعَلْ بِي مَا أَنْتَ أَهْلُهُ يَا كَرِيمُ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ أَجْمَعِينَ

«و براى خدا نامهاى نيكوست، پس خدا را به آنها بخوانيد» ، و نيز گفتى: «مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم» ، و گفتى: «هرگاه بندگانم از تو درباره من بپرسند پس به يقين من به آنان نزديكم، دعاى دعا كننده را هرگاه دعا كند پاسخ میدهم» ، و گفتى: «اى بندگانم كه بر خود اسراف كرديد از رحمت خدا نااميد نباشيد، همانا خدا همه گناهان را میآمرزد، به يقين او آمرزنده مهربان است «و من از تو درخواست میكنم اى خداى من و تو را میخوانم اى پروردگارم، و به تو اميدوارم اى آقايم و در اجابت دعايم به تو طمع دارم اى مولايم، آنطور كه به من وعده اجابت دادى، تو را خواندم، و آنگونه كه به من امر فرمودى، پس با من چنان رفتار كن كه سزاوار تو است اى كريم و سپاس خداى را پروردگار جهانيان و درود خدا بر محمّد و خاندانش همگان.

پس خاجت خود را ذكر كن كه انشا الله تعالی برآورده خواهد شد و در روايت «مهج الدعوات» است كه اين دعا را هرگز بدون طهارت نخوان.

علت نام گذاری دعای مشلول و متن دعا

در باب راز دعای مشلول باید گفت امام حسین علیه السلام می فرماید:من با پدرم در شب تاریکی خانه خدا را طواف می کردیم. کنارخانه خدا خلوت شده بود و زوار به خواب رفته بودند که ناگهان ناله جانسوزی به گوشمان رسید. شخصی رو به درگاه خدا آورده و با سوز و گداز خاصی ناله و گریه می کرد.

پدرم به من فرمود:ای حسین! آیا می شنوی ناله گنهکاری که به درگاه خداوندپناه آورده و با دل شکسته اشک پشیمانی فرو می ریزد. برو او را پیدا کن و نزد من بیاور.

امام حسین علیه السلام می فرماید:در آن شب تاریک دور خانه خدا گشتم. او را در میان رکن و مقام در حال نماز یافتم.

سلام کردم و گفتم:ای بنده پشیمان گشته! پدرم امیرالمؤمنین تو را می خواهد. با شتاب نمازش را تمام کرد. او را محضرپدرم آوردم حضرت دید جوانی است زیبا و لباس های تمیز به تن دارد. فرمود:

– توکیستی؟

عرض کرد:من یک عربم.

پرسید:حالت چطور است ؟ چرا با آهی دردمند وناله ای جانگداز گریه می کردی؟

عرض کرد:یا امیرالمؤ منین! گرفتار کیفر نافرمانی پدرم گشته ام و نفرین او ارکان زندگیم را ویران ساخته و سلامتی و تندرستی را از من گرفته است. پدرم فرمود:قضیه تو چیست؟

گفت :من جوانی بی بند و باربودم. پیوسته آلوده معصیت و گناه بودم و از خدا ترس و واهمه نداشتم. پدر پیری داشتم که نسبت به من خیلی مهربان بود. هر چه مرا نصیحت می کرد به حرف هایش گوش نمی دادم.

هر وقت مرا نصیحت و موعظه می کرد، آزرده خاطرش نموده و دشنام می دادم وگاهی کتک می زدم. یک روز مقداری پول در محلی بود، به سویش رفتم تا آن پول رابردارم و خرج کنم. پدرم مانع شد و نگذاشت. من هم از دستش گرفته او را محکم به زمین زدم. دست هایش را روی زانو گذاشت. خواست برخیزد، اما از شدت درد و کوفتگی نتوانست از زمین بلند شود. پول ها را برداشتم و به دنبال کارهای خود رفتم و در آن لحظه شنیدم که همه آمال و آرزوهایش نسبت به من بر باد رفته و در آخر به خدا سوگندخورد که به خانه خدا رفته و درباره من نفرین می کند. به خدا قسم! هنوز نفرینش به پایان نرسیده بود که این بدبختی به سراغم آمد و تندرستی از من گرفته شد.

در این هنگام پیراهنش را بالا زد و یک طرف بدنش را فلج دیدیم. جوان سخنانش را ادامه داد و گفت:پس از این قضیه از رفتار خود سخت پشیمان شدم. پیش پدرم رفته، معذرت خواستم، ولی او نپذیرفت و به سوی خانه خود حرکت کرد. سه سال با این وضع زندگی کردم تا اینکه سال سوم موسم حج درخواست کردم به خانه خدا مشرف شده، در آن مکان که مرا نفرین کرده، برای من دعای خیر نماید. پدرم محبت کرد و پذیرفت. به سوی مکه حرکت کردیم تا به بیابان سیاه که رسیدیم. شب تاریک بود. ناگهان پرنده ای از کنار جاده پرواز کرد. براثر سر و صدای بال و پر او شتر پدرم رمید و او را به زمین انداخت.

پدرم روی سنگ­ها افتاد و جان به جان آفرین تسلیم کرد. بدن او را در همان مکان دفن کردم و آمدم. میدانم این بدبختی و بیچارگی من به خاطر نفرین و نارضایتی پدرم است. امیرالمؤمنین پس از شنیدن قصه دردناک جوان فرمود:اکنون فریادرس تو فرا رسید. دعایی که رسول خدا صلی الله علیه و آله به من آموخت به تو می آموزم و هر کس آن دعا که (اسم اعظم) الهی در آن است بخواند خداوند دعاهایش را مستجاب می کند و بیچارگی، غم، درد، مرض، فقر و تنگدستی از زندگی او برطرف می گردد و گناهانش آمرزیده می شود….

سپس فرمود:در شب دهم ذی حجة دعا را بخوان. سحرگاه نزد من آی تا تو را ببینم.

دعای مشلول دعای جوان گرفتار است

امام حسین علیه السلام می فرماید:جوان نسخه را گرفت و رفت. صبح دهم ماه، با خوشحالی پیش ما آمد. دیدیم سلامتی اش را بازیافته است.

جوان گفت:به خدا اسم اعظم الهی در این دعا است. سوگند به پروردگار! دعایم مستجاب شد و حاجتم برآورده گردید.

چند روز روزه گرفت و نمازها خواند. سپس وسایل مسافرت را تهیه کرد و به سوی خانه خدا حرکت نمود و خود را به اینجا رسانید. من شاهد رفتارش بودم. پس از طواف دست بر پرده کعبه انداخت و بادلی شکسته و آهی سوزان نفرینم کرد.

حضرت امیر علیه السلام او خواست که چگونگی شفا یافتنش را توضیح دهد.

جوان گفت:در شب دهم که همه در خواب رفتند و پرده سیاه شب همه جا را فرا گرفت، دعا را به دست گرفتم و به درگاه خدا نالیدم و اشک ریختم. همین که برای بار دوم چشمانم را خواب گرفت، آوازی به گوشم رسید که ای جوان! کافی است. خدا را به اسم اعظم قسم دادی و دعایت مستجاب شد. لحظه ای بعد به خواب رفتم. در خواب رسول خدا صلی الله علیه و آله را دیدم که دست مبارکش را بر اندامم گذاشت و فرمود:به خاطر اسم اعظم الهی سلامت باش و زندگی خوشی راداشته باشد. من از خواب بیدار شدم و خود را سالم یافتم.

0/5 ( 0 نظر )


نظر خودتان را ارسال کنید