بیوگرافی جواهر لعل نهرو (نخست وزیر هند)

Untitled-1

«جواهر لعل نهرو» که «پانديت» (معلم) هم خوانده مي‌شود، يکي از بزرگترين رهبران «جنبش استقلال» و «کنگره ملي» هند به شمار مي رود. او پس از استقلال هند در 15 اوت 1947 (23 مرداد 1326)، به عنوان اولين نخست‌وزير اين کشور انتخاب شد. تا پيش از استقلال هند، نهرو نزديک به 10 سال از عمرش را – البته به گونه اي نامنظم- در زندانهاي استعماري گذراند. او پس از نخست وزيري با کمک افراد ميهن دوستي چون «سردار پاتل» و «دکتر آمبدکار» توانست قوانين جديدي را براي ساختاردهي مجدد به جامعه هند به تصويب برساند که مهمترين آنها، لغو نظام کاست[*] بود. نهرو همراه با «احمدسوکارنو»، «مارشال تيتو» و «جمال عبدالناصر»، از پايه گذاران «جنبش عدم تعهد» به شمار مي رود.

پدر او «موتيلال نهرو» و مادرش «سواروپ راني» نام داشت. «موتيلال نهرو» که خود، وکيل و رهبري سياسي بود، در الله‌آباد، مردي ثروتمند به شمار مي‌رفت و به غير از جواهر داراي سه فرزند دختر هم بود. جواهر که در بهترين مدارس هند تحصيل کرده بود، به مدرسه «هارو»، «کالج ترينيتي آکسفورد» و «ايننر تمپل» رفت تا پيش از ورود به عرصه سياست، در رشته حقوق تحصيل کند.
جواهر در 8 فوريه سال 1916 (18 بهمن1294) با «کمالا نهرو» ازدواج کرد. او در هنگام ازدواج 26 سال داشت و به دليل تحصيل در بريتانيا، وکيل کاملي شده بود. «کمالا» از يک خانواده بازرگان مشهور کشميري ساکن در دهلي بوده و نويسنده کتاب معروف «تاريخ لعل و نهرو» نيز مي باشد.

Untitled-1

نهرو در همه مبارزه هاي انتخاباتي به عنوان مرد خستگي ناپذير شناخته مي شد. او طي سالهاي دهه 30 به اتهام فعاليتهاي سياسي و مخالفت با تسلط بريتانيا بر هندوستان و دولت «کرارا» به زندان افتاد. وي همچنين در طول جنگ جهاني دوم به دليل مخالفت در همکاري و کمک هندوستان در جنگ انگلستان عليه قواي محور و به اين بهانه که هندوستان بلافاصله بعد از جنگ بايد به استقلال خود دست يابد، به زندان افتاد. بسياري از بهترين و ارزشمندترين يادداشتهاي او در زندان نوشته شده که مي توان به اتوبيوگرافي يا شرح حال خود او و همچنين «تاريخ عمومي جهان» که به صورت نامه هايي براي دخترش نگاشته، اشاره کرد.
در خاتمه جنگ، نهرو در گفتگوهاي مربوط به تقسيم نيم قاره هندوستان و تأسيس دو کشور مستقل هند و پاکستان و همچنين در 1951، به عنوان يکي از قدرتمندترين حاميان سازمان ملل در جريان «بحران کمره» شرکت کرد.
در ژنوايه 1946 بر اثر حمله قلبي، نيمي از بدنش فلج شد و سرانجام در 27 آوريل 1964 و در سن 75 سالگي درگذشت .

0/5 ( 0 نظر )


نظر خودتان را ارسال کنید