تازه های آسمونی
صفحه اصلی > سبک زندگی > فرزندداری > بهترین روش تربیت فرزند
تبلیغات اینترنتی

بهترین روش تربیت فرزند

the best method of parenting بهترين روش تربيت فرزند 

 

مادر، پدر یا فرزند سالاری؟!

بدون تردید خانواده و چگونگی روابط میان اعضای خانواده و کیفیت ارتباط والدین با فرزندان، در شکل گیری شخصیت و رشد اجتماعی، عاطفی و عقلانی فرزندان نقش و اهمیت فراوانی دارد. روان شناسان معتقدند محیط خانه اولین و بادوام ترین عامل در رشد شخصیت افراد یک خانواده است.

رابطه اعضای یک خانواده ممکن است به سه صورت: محدودیت مطلق، آزادی مطلق و عدم دخالت افراد خانواده در کار یکدیگر و نهایتاً آزادی مشروط ظاهر شود.

 

1- محدودیت مطلق:

در چنین خانواده هایی معمولاً یک نفر بر تمام اعمال و رفتار دیگران ناظر است. این فرد غالباً پدر( پدرسالاری) و در بعضی موارد مادر خانواده( مادرسالاری) است و گاهی نیز برادر یا خواهر بزرگ تر نسبت به دیگر اعضای خانواده، با چنین روشی رفتار می کند. در این خانواده فقط یک نفر تصمیم می گیرد و هدف را تعیین می کند، همه باید مطابق میل او رفتار کنند، او فقط حق اظهار نظر دارد و دستورش باید بدون چون و چرا از طرف دیگران اجرا گردد.

 

پیامدهای نامطلوب محدودیت مطلق

1- ترس و وحشت بر اعضای خانواده مستولی است و آنان احساس می کنند هیچ شخصیتی ندارند. در نتیجه فرزندان احساس امنیت نمی کنند و وضع آنها همیشه متزلزل است.

2- اعضای خانواده هدف انجام کارها را نمی دانند و جرأت نمی کنند دلیل آنها را بپرسند.

3- فرزندان ظاهراً در حالت تسلیم و اطاعت از پدر و مادر خویش هستند و به طور خودکار می آموزند که همین روش را در برابر دیگران داشته باشند. در نتیجه به بچه های هم سن یا کوچک تر از خود آزار می رسانند.

4- فرزندان در این خانواده، افرادی متعصب خواهند بود که تحمل اندیشه های مخالف را نخواهند داشت.

5- چنین افرادی قدرت ایجاد ارتباط مثبت با دیگران را ندارند و در زمینه عاطفی و اجتماعی به طور کافی رشد نکرده اند.

6- اغلب این افراد ضعیف النفس بوده و از قبول مسؤولیت خودداری می کنند.

7- در این گونه خانواده، روحیه خلاقیت و امکان ظهور استعدادها از بین می رود.

8- در بعضی موارد محدودیت مطلق سبب خود کم بینی افراد خانواده می شود.

9- پدرسالاری یا مادرسالاری باعث سرکوب روحیه مشاوره و همکاری و تعاون با دیگران می شود.

 

2- آزادی مطلق:

در چنین خانواده هایی به فرزندان اجازه داده می شود که به خواسته های خود آن گونه که می خواهند دست یابند و آرزوهای خود را برآورده نمایند. در این خانواده افراد دارای آزادی مطلقند و هرچه را تمایل داشته باشند، می توانند انجام دهند. شعار طرفداران این دیدگاه این است که:« بگذار هرچه خواستند، انجام دهند.»

بسیاری از تحلیلگران بر این باورند که سلب آزادی موجب عقده روانی در فرد و اختلال در زندگی آینده او خواهد شد، زیرا هر خواسته، از نیازی در درون فرد حکایت می کند و ضروری است که در اسرع وقت آن نیاز تأمین و ارضا شود. در صورت سرکوب و ایجاد محدودیت، فرد دچار افسردگی می شود. در چنین خانواده هایی خواسته ها و تمایلات فرزندان محور اصلی و خط دهنده فعالیت اعضای خانواده، حتی والدین آنها است.

فرزندان این خانواده ها خصوصیت مشترکی دارند از جمله: لوس بودن، خودخواهی، نامحتاط بودن و خواسته های بی شمار که باید برآورده شود. آنها بسیار بی حوصله و ناشکیبا هستند و برای حل مشکل خود از راه خشونت وارد می شوند و ناکامی خود را درباره اهداف شان پذیرا نمی باشند.

 

عوارض نامطلوب آزادی مطلق

1- فرزندان خانواده های فرزندسالار معمولاً سست عنصر و بی اراده یا حداقل کم اراده اند.

2- آنها به دلیل عادت کردن به آزادی مطلق و بی بند و باری نمی توانند خود را کنترل کنند و در نتیجه به ورشکستگی تربیتی و اخلاقی دچار می شوند.

3- آزادی مطلق و بی بند و باری حاکم در چنین خانواده ها موجب فراهم شدن زمینه های بزهکاری در عرصه حیات اجتماعی کودکان می شود.

4- در بیشتر موارد به علت تضاد بین خواسته های فرزند با سایر افراد خانواده، نزاع و درگیری رخ می دهد.

5- در این خانواده ها روحیه اطاعت از قانون و احترام به مقررات اجتماعی و رعایت آداب اخلاقی به حداقل ممکن تنزل پیدا می کند.

6- فرزندان تلاش و سختی کار را احساس نمی کنند و خود را در انجام کارهای شخصی ناتوان می دانند.

7- نداشتن جرأت برای انجام کارهای مهم و اساسی باعث سرکوب استعداد و توانایی های بالقوه نهفته در درون فرزندان می شود.

8- در نهایت این فرزندان دچار خود کم بینی می شوند.

 

3- آزادی مشروط:

در خانواده هایی که نه محدودیت مطلق سایه افکنده و نه دچار معضل آزادی مطلق هستند، آزادی مشروط معیار و ملاک رابطه والد- فرزند می باشد. همه افراد خانواده به تناسب موقعیت خویش، حق دخالت در اداره امور خانه و اظهار نظر درباره مسائل مختلف را دارند. این روابط عاقلانه ترین و انسانی ترین روش زندگی و فرزندپروری می باشد. فرزندان چنین خانواده هایی بدون سختگیری و کنترل بیش از حد یا آزادی و رهایی در انجام کارها، از یک حد تعادل و آزادی نسبی و انضباط هدایت شده برخوردارند و از نظر عاطفی نیز در یک سطح متعادل و بدون افراط و تفریط قرار دارند و به موقع از محبت والدین بهره می جویند و شخصیت آنها در خانه مورد احترام قرار می گیرد. این افراد نظم گرا، منضبط و تسلیم نرم های اجتماعی، فرهنگی و اخلاقی هستند، حق اظهار نظر دارند و مشکلات خود را با والدین در میان می گذارند.

این فرزندان در مکان های آموزشی و غیرآموزشی ارتباط عاطفی و اجتماعی صحیحی برقرار کرده و اختلاف عقاید دیگران را به راحتی پذیرا می شوند.
بر اساس بررسی های روان شناسان اجتماعی، افرادی که در دوران کودکی، آزادی مشروط و متعادلی داشته اند، در بزرگسالی دشمن ظلم ها و مخالف ناروایی ها بوده و به اصلاحات بزرگ اجتماعی توفیق یافته اند.

 

مفهوم فرزندسالاری
 

الف- از منظر روان شناسی:

 در شیوه فرزندسالاری ویژگی های زیر مشاهده می شود:

1- والدین سعی می کنند به تمام خواسته ها و اهداف فرزند خویش بدون چون و چرا جامه عمل بپوشانند.

2- فرزند برای به اجرا درآوردن آرزوها از آزادی عمل کافی برخوردار است.

3- والدین در امر تربیت فرزند یا دچار ضعف شناخت هستند و یا در به کارگیری راهکارهای عملی لازم در این زمینه، از تدبیر و قدرت کافی برخوردار نیستند.

4- فرزند با استفاده از اهرم های شناختی، عاطفی و رفتاری توانسته بر تسلط روانی خویش بر والدین بیفزاید و نقطه نظراتش را بر آنها تحمیل کند.

5- در اداره منزل و تصمیم گیری ها بیش از حدی که شایسته است، به نظرات فرزند توجه می شود.

6- هنگام تعارض بین نظرات افراد خانواده، نظرات فرزند چه حق و چه باطل، مقدم است و به اجرا گذاشته می شود.

ب- از منظر دین:

آموزه های اسلامی و متون دینی، ما را به رعایت حد میانه و آزادی مشروط در روابط بین اعضای خانواده و از جمله رابطه والدین و فرزند توصیه می کند چرا که در فرهنگ اسلام هرچه در اختیار انسان باشد، حتی فرزندان، امانت الهی اند و خانواده مسؤول حفظ سلامت، رشد و سعادت آنها است.

از نظر دین، دوران تربیت به سه دوره تقسیم شده است. پیامبر اسلام(ص) در روایتی می فرماید:« الولد سید سبع سنین و عبد سبع سنین و وزیر سبع سنین» یعنی « دوران هفت سال اول کودک، دوران سیادت و آقایی اوست، دوران هفت سال دوم، دوران اطاعت و هفت سال سوم، دوران وزارت است.»

« دوران سیادت» بدین معنا نیست که کودک باید به طور مطلق آزاد باشد و هر کاری که خواست انجام دهد و هیچ محدودیتی نداشته باشد، بلکه به این معناست که در این دوران، کودک تکلیف و مسؤولیت ندارد و اگر از او درخواست کردید که کاری را انجام دهد، نباید مورد مؤاخذه و سؤال قرار گیرد. به همین دلیل اسلام آموزش های رسمی را در هفت سال دوم طرح کرده است.

و اگر پیامبر اکرم(ص) دوران هفت سال دوم را « دوران اطاعت» نامیده اند، بدین معنا نیست که والدین می توانند با دیکتاتوری مطلق، همه چیز را بر او تحمیل کنند بلکه باید با برهان با او سخن گفت، چرا که کودک در این دوران وارد مرحله برهان پذیری می شود و استدلال های منطقی والدین و مربیان خود را درک نموده و آزادی اعمال و رفتارش حد و مرز پیدا می کند.
بررسی ها نشان می دهد کودکانی که در هفت سال دوم عمر خود، از آزادی های زیاد و بی حساب برخوردار بوده اند، در آینده دچار تندروی و افراط کاری های زیاد شده اند و در دریای مفاسد و انحطاط اخلاقی سقوط کرده اند. به همین جهت است که اسلام این مرحله را دوران اطاعت فرزند نسبت به والدین معرفی کرده. دوران هفت سال سوم که« دوران وزارت» نامیده شده، باید بر اساس تفاهم هرچه بیشتر بین والدین و فرزندان شکل گیرد و انس و صفا و خیرخواهی بر روابط بین آنها حکومت کند زیرا شرایط این دوره به گونه ای نیست که بتوان بر او سختگیری کرد یا به گونه ای رفتار نمود که فرزند احساس محدودیت، استبداد و دیکتاتوری کند که در آن صورت به طغیان و ایستادگی در برابر والدین یا فرار و گریز از خانواده منجر خواهد شد. پس باید به طور معقول و صحیح او را کنترل کرده تا هم به غرور جوانی او لطمه وارد نشود و هم کاملاً آزاد و رها نباشد.

< اشتراک این مطلب در شبکه های اجتماعی >

🔗 لینک کوتاه: http://www.asemooni.com/?p=17582
تبلیغات اینترنتی

اینم جالبه !

iq-baby

هوش کودک

به نام یگانه عالم هوش چیست؟ در اینجا یک تعریف برای هوش ارائه می دهیم. …

3 نظرات

  1. ناشناس

    ممنون
    خیلی عالی بود

  2. تربیت فرزندان

    من: پروردگارا بھترین روش تربیت فرزندان زیر سن بلوغ چیست؟

    او: اینکه والدین در رابطه با آنان تقوای عاطفی داشته باشند و به پرستش آنان

    نپردازند و آنان را مبدّل به آرزو و آرمان خود نکنند و امیال فرزندان موجب

    بی تقوائی و گناه در والدین نشود و فرزندان مبدّل به فکر و ذکر آنان نشوند .

    در اینصورت فرزندان موجب عزّت و لذّت و رشد آنان می شوند .

    خداوند خودش کودکان زیر سنّ عقل را تربیت می کند و والدین قادر به تربیت

    فرزندان خود نمی باشند فقط کافی است که جھل و جنون و ھوس ھای خود را

    به فرزندان تحمیل نکنند و فرزندان را اسباب بازی خود نسازند . این کودکانند

    که والدین خود را تربیت می کنند زیرا تحت تربیت مستقیم من ھستند .

    از کتاب ” من ، تو ، او ” استاد علی اکبر خانجانی

    —————————————-
    تعلبم و تربیت فرزندان

    ٣٧ – وظایف واجب والدین در تعلیم و تربیت فرزندان امور ذیل می باشند :

    الف – راستگوئی و بی ریائی پیشه نمودن با فرزندان و آنھا را به طریقی وادار به

    دروغ ننمودن و ھمواره خطرات دروغ را به آنھا یادآوری کردن .

    ب – آداب اخلاقی را در حریم خانه رعایت نمودن .

    ه – فرزندان را دعوت به قناعت و ساده زیستی نمودن .

    و – در سر آغاز جوانی فرزندان را به ازدواج ترغیب کردن و آنھا را تا حد امکان در این

    امر یاری نمودن و آنھا را در انتخاب ھمسر آزاد گذاشتن و راھنمائی کردن .

    ح – فرزندان را از پُر خوری و بازیگری زیاده از حد باز داشتن .

    ط – فرزندان را به چشم اموال خصوصی خود نگاه نکردن و برای آیندۀ آنھا در نزد

    خود و برای خود سرمایه گذاری مادیّ یا معنوی نکردن .

    از کتاب ” چه باید کرد ” استاد علی اکبر خانجانی

    ———————————————————

    +

    الفبای تعلیم و تربیت

    30- یعنی هر کجا که تربیت کودکان به زور و تهدید و تطمیع کشیده می شود انحراف

    آغاز شده است. این حداقل و اساس و مقدمه ای بر تربیت است. و این بدان معناست

    که اگر کسی تربیت کردن نمی داند بهتر است هیچ کاری نکند تا لااقل موجب گمراهی نشود.

    31- کسی که نمی تواند نیکی را انتقال دهد اگر دست به زور زند ایجاد ریا می کند که همان

    شرارت پنهان است که بدترین بدیهاست و شدیدترین گمراهی را پدید می آورد.

    32- اختیار و آزاد نهادن کودکان بهمراه نظارت و مراقبت خود حداقل تربیت است زیرا

    کودک را بخود وا می نهد و کودک جبراً به فطرت خود رجوع می کند و لذا تحت تربیت

    الهی قرار می گیرد.

    33- اگر کودکان را مجبور به شرارت و دروغ نسازیم و بخود رهایشان کنیم تحت ولایت

    الهی تربیت می شوند . و این ریشه ای ترین تربیت است که خداوند رب العالمین است .

    و اینست که اکثر کودکان یتیم از جمله بهترین تربیت یافتگان هستند.

    از کتاب ” سیر و سلوک عرفانی – الفبای تعلیم و تربیت” استاد علی اکبر خانجانی

    ————————————————–

    والدین، شرمسار باشید!

    با والدین

    ای عاق کنند گان فرزندان خویش دیر یا زود . چه چیز را عاق می کنید ؟ مگر

    نه اینکه میوۀ وجودتان را ؟

    این بسیار خوب است که خودتان را عاق کنید در سیمای فرزندان نمک نشناس

    و نا خلف خود . آنان قیامت شمایند و از آنان رھائی ندارید زیرا از خودتان رھائی ندارید .

    پس دست از عاق کردن بردارید و ببینید که آنھا جمال باطن شمایند . از دیدنشان شرمسار

    باشید تا شاید دگر شوند و دگر شوید .

    —————

    چگونه انسان می تواند بواسطۀ مدفوع خود ، جوان شده و جاوید گردد ؟ بچّه ھایتان را

    مزبلۀ ناکامیھای خود ساختید و اینک گند این زباله دان دماغتان را می سوزاند . شما با

    والدین خود ھمان بوده اید که فرزندانتان با شمایند .

    از کتاب ” ابر انسان ” استاد علی اکبر خانجانی

    ————————————————-

    کودک 2

    و کیست که به سئوال کودکان پاسخ دھد و آنھا را با قاقالیلی خفه نکند؟

    کیست که به کودکش بگوید « نمی دانم » آنگاه از کودکش برای پاسخ به

    معماھای وجود بھره جوید و در واقع کودک خود را مراد و مرشد خود قرار دھد؟

    —————–

    پیامبر اسلام ص می گوید : « والدین بایستی تا ھفت سالگی مرید فرزندان خود باشند »

    البته این مریدی ربطی به آخور بستن کودک ندارد.

    ——————

    کودکان قدرتمندترین تربیت کنندگان والدین خویش ھستند بشرطی که والدین

    میلی به تربیت خویشتن داشته باشند و این حقیقت را در یافته باشند که آنان

    تربیت کننده کودکان خود نیستند و بلکه بالعکس است.

    —————————–

    آنچه که یک کودک ذاتاً شبانه روز به آن محتاج میباشد توجّه فزاینده والدین

    وخاصه مادر است و تغذیه و نظافت به موقع یک امر ثانویه است که یکی از

    نتایج طبیعی و بموقعِ چنین توجّھی میباشد.

    —————————

    نسبت دادن صفت بازیگری و بازیگوشی به کودک یک اتھام وارونه است زیرا

    این والدین ھستند که با کودک خود بازی میکنند و او را مبدل به یک عروسک

    و بازیچه میسازند.

    ————

    از کتاب ” معماهای عرفانی ” استاد علی اکبر خانجانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.