تازه های آسمونی
صفحه اصلی > فرهنگ و هنر > عاشقانه > سپندارمذگان روز عشق ایرانی (سپنتا)
تبلیغات اینترنتی

سپندارمذگان روز عشق ایرانی (سپنتا)

sepandarmazgan 1 سپندارمذگان روز عشق ایرانی (سپنتا)

سپنتا نه ولنتاین! (تاسف بار است که فکر کنیم مرغ همسایه غاز است!) کی میگه این مطلبی که می خوام بگم ربطی به یاد گیری زبان ندارد؟ برای یادگیری هر زبانی اول باید با آداب و فرهنگ آن زبان آشنا شد و این خیلی تاسف بار است که با آداب و فرهنگ بیگانه بیش تر از فرهنگ خود آشنا باشیم. تاسف بار است که فکر کنیم مرغ همسایه غاز است.

برای اینکه ملتی در تفکر عقیم شود، باید هویت فرهنگی تاریخی را از او گرفت. فرهنگ مهم ترین عامل در حیات، رشد، بالندگی یا نابودی ملت ها است. هویت هر ملتی در تاریخ آن ملت نهاده شده است. اقوامی که در تاریخ از جایگاه شامخی برخوردارند، کسانی هستند که توانسته اند به شیوه مؤثرتری خود، فرهنگ و اسطوره های باستانی خود را معرفی کنند و حیات خود را تا ارتفاع یک افسانه بالا برند. آنچه برای معاصرین و آیندگان حائز اهمیت است، عدد افراد یک ملت و تعداد سربازانی که در جنگ کشته شده اند نیست؛ بلکه ارزشی است که آن ملت در زرادخانه فرهنگی بشریت دارد.

شاید هنوز دیر نشده باشد که روز عشق را از 25 بهمن (Valentine) به 29 بهمن (سپندارمذگان ایرانیان باستان) منتقل کنیم.

ملت ایران از جمله ملت هایی است که زندگی اش با جشن و شادمانی پیوند فراوانی داشته است، به مناسبت های گوناگون جشن می گرفتند و با سرور و شادمانی روزگار می گذرانده اند. این جشن ها نشان دهنده فرهنگ، نحوه زندگی، خلق و خوی، فلسفه حیات و در کل جهان بینی ایرانیان باستان است. از آنجایی که ما با فرهنگ باستانی خود ناآشناییم، شکوه و زیبایی این فرهنگ با ما بیگانه شده است.

چند سالی ست حوالی 25 بهمن ماه (14 فوریه) که می شود هیاهو و هیجان را در خیابان ها می بینیم. مغازه های اجناس کادوئی لوکس و فانتزی غلغله می شود. همه جا اسم Valentine به گوش می خورد. از هر بچه مدرسه ای که در مورد والنتاین سوال کنی می داند که “در قرن سوم میلادی که مطابق می شود با اوایل امپراطوری ساسانی در ایران، در روم باستان فرمانروایی بوده است بنام کلودیوس دوم. کلودیوس عقاید عجیبی داشته است از جمله اینکه سربازی خوب خواهد جنگید که مجرد باشد. از این رو ازدواج را برای سربازان امپراطوری روم قدغن می کند. کلودیوس به قدری بی رحم و فرمانش به اندازه ای قاطع بود که هیچ کس جرات کمک به ازدواج سربازان را نداشت. اما کشیشی به نام والنتیوس (والنتاین)،مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان جاری می کرد. کلودیوس دوم از این جریان خبردار می شود و دستور می دهد که والنتاین را به زندان بیندازند. والنتاین در زندان عاشق دختر زندانبان می شود. سرانجام کشیش به جرم جاری کردن عقد عشاق، با قلبی عاشق اعدام می شود… بنابراین او را به عنوان فدایی و شهید راه عشق می دانند و از آن زمان نهاد و سمبلی می شود برای عشق!”

اما کمتر کسی است که بداند در ایران باستان، نه چون رومیان از سه قرن پس از میلاد!، که از بیست قرن پیش از میلاد، روزی موسوم به روز عشق بوده است!

جالب است بدانید که این روز در تقویم جدید ایرانی دقیقا مصادف است با 29 بهمن، یعنی تنها 4 روز پس از والنتاین فرنگی! این روز “سپندار مذگان” یا “اسفندار مذگان” نام داشته است. فلسفه بزرگداشتن این روز به عنوان “روز عشق” به این صورت بوده است که در ایران باستان هر ماه را سی روز حساب می کردند و علاوه بر اینکه ماه ها اسم داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. بعنوان مثال روز اول “روز اهورا مزدا”، روز دوم، روز بهمن (سلامت، اندیشه) که نخستین صفت خداوند است، روز سوم اردیبهشت یعنی “بهترین راستی و پاکی” که باز از صفات خداوند است، روز چهارم شهریور یعنی “شاهی و فرمانروایی آرمانی” که خاص خداوند است و روز پنجم “سپندار مذ” بوده است. سپندار مذ لقب ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می ورزد. زشت و زیبا را به یک چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد. به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندار مذگان را بعنوان نماد عشق می پنداشتند. در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی می شده است که در همان روز که نامش با نام ماه مقارن می شد، جشنی ترتیب می دادند متناسب با نام آن روز و ماه. مثلا شانزدهمین روز هر ماه مهر نام داشت و که در ماه مهر، “مهرگان” لقب می گرفت. همین طور روز پنجم هر ماه سپندار مذ یا اسفندار مذ نام داشت که در ماه دوازدهم سال که آن هم اسفندار مذ نام داشت، جشنی با همین عنوان می گرفتند. سپندار مذگان جشن زمین و گرامی داشت عشق است که هر دو در کنار هم معنا پیدا می کردند. در این روز زنان به شوهران خود با محبت هدیه می دادند. مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده، به آنها هدیه داده و از آنها اطاعت می کردند.

شاید هنوز دیر نشده باشد که روز عشق را از 25 بهمن (Valentine) به 29 بهمن (سپندار مذگان ایرانیان باستان) منتقل کنیم.

بیایید از همین حالا برای معرفی این روز به دوستان و آشنایان تلاش کنیم. بیایید در وبلاگ ها و سایتهایمان در موردش توضیح دهیم، امسال «سپندارمذگان» یا «اسفندارمذگان» را جشن بگیریم، شاد باشیم و به تاریخ و فرهنگ کشورمان افتخار کنیم.

 

– همچنین بخوانید :

تاریخچه روز سپندارمذ

سپندارمذ چه روزی است ؟

سپندارمذگان ۲۹ بهمن یا ۵ اسفند

پیامک سپندارمذ

۲۹ بهمن روز سپندارمذ خجسته باد

< اشتراک این مطلب در شبکه های اجتماعی >

🔗 لینک کوتاه: http://www.asemooni.com/?p=568
تبلیغات اینترنتی

اینم جالبه !

my-lovings-for-you

عاشقانه هایم برای توست

متن ها و جملات عاشقانه در بین مردم به ویژه در بین جوانان طرفداران بسیار …

69 نظرات

  1. گاه‌شمار ایران بارها دگرگون شده است.
    در روزگاری آغاز سال نو آغاز مهر بود و پنجه در نیمه‌ی سال و در زمانی در پایان سال.
    (ماه ها سی روز بودند و ۵ روز افزون را کنار هم با نام پنجه می‌گرفتند)
    در روزگاری کبیسه گیری هر ‍۱۲۰ سال با افزودن یک ماه انجام می‌شد (ماه سیزدهم سال) و کل یک ماه را جشن می‌گرفتند (دعای ۱۲۰ ساله بشی هم آرزویی بود برای شرکت در این جشن یک ماهه)
    ولی همیشه پنجمین روز از ماه اسفند، اسفندگان بوده است (سپندارمذ) در هر گاه‌شماری که رسمی می‌گشت.
    و اگر قرار باشد با گاه‌شمارهای کهنه، این روز را پیدا کنیم روزهای زیادی برابر با ۵ اسفند می‌شود.
    اصلا چه لزومی دارد بدنبال ۵ اسفند در گاه‌شمارهای قدیمی بگردیم. آن هم امروزه که دقیقترین گاه‌شمار را در جهان داریم. چه لزومی دارد یا گاه‌شمار زرتشتیان این روز را جشن بگیرم. جشن‌هایمان میهنی هستند و تعلق به هیچ مذهبی ندارند.
    تنها در گاه‌شمار دقیق امروزی است که همه‌ی جشن‌ها جای درست خود هستند برای نمونه می‌توان دید که تنها در گاه‌شمار امروزی است که یلدا درست در شب یک دی است و ۱ دی دقیقا روز نخست زمستان است. (ویژه‌گی‌ای که در گاهشمار زرتشتیان نیست)
    در تمام طول تاریخ ایران‌زمین پنجمین روز ماه با نام سپند (اسفند) نامیده می‌شده و روز سپند از ماه سپند (۵ اسفند) به بهانه‌ی برابری نام روز با ماه جشن گرفته می‌شده است. جشنی با نام سپندارمذ برای بزرگداشت زن و مهرورزی و زمین (زمین مادر هستی است)
    با همه‌ این‌ها، ما با مهرورزی به همه‌‌ی مردم ایران، چه آنان که با گاهشمار رسمی و میهنی روزها را می‌شمارند و چه زرتشتیان گرامی که گاهشمار خود را دارند و چه برای همراهی با کسانی که دوست دارند روز جهانی عشق را جشن بگیرند، نه یک روز بلکه ده روز را جشن می‌گیرم (به رسم نیاکانمان که همواره و با بهانه‌های گوناگون چون آغاز یهار، برابری نام روزها با ماه، آغاز زمستان، گذشتن ده روز از زمستان و … جشن می‌گرفتند تا شادی را در دل همه‌ی مردمان زنده نگه‌دارند)
    تا هم ولنتاین را پاس داشته باشیم، هم باور زرتشتیان را (۲۹ بهمن) و هم ۵ اسفند (سپندارمذ) را.
    باشد که در این ده روز دل همه‌ی مردمان خوش و خرم باشد، بویژه عاشقان.
    شاد و تندرست و پاینده باشید.

  2. ناشناس

    روز سپندارمذگان ۵ اسفند ماه میشه و در تقویم باستانی هم پنجم هر ماه به عنوان سپندارمذ نام گرفته. به نظر من اینکه چون ماه های اول سال ۳۱ روزه شده ۵ اسفند را باید ۶ روز به عقب برد فلسفه ی این تاریخ و فرهنگ رو کامل عوض میکنه و زیر سوال میبره که خیلی جاها هم این کار رو اشتباه اعلام کردن. ما خودمونم با این کارایی که بدون اطلاع انجام میدیم تاریخ خودمون رو داریم از بین میبریم. خیلی افراد هستند که ۲۹ اسفند رو به عنوان سپندارمذگان میشناسند اما نمیدونن اصل این روز مربوط به کی هست و چرا؟؟!

  3. بهتر این روز بیشتر اطلاع رسانی بشه تا مرغ همسایه غاز نباشه

  4. دوست عزیز روز سپندارمذگان ۵اسفنده

  5. ناشناس

    عاشقان ،روزتان مبارک

  6. برو بچ که ایرانی هستن و به اصول ایرانی احترام میزارن دم همتون گرم
    به سلامتی هرکسی که ئوست دار عقاید ایرانی هستش

  7. ناشناس

    من روز عشق بدنیا اومدم و همین روز یعنی سپندارمذگان رو بهمه تبریک میگم

  8. ناشناس

    سپندار به معنی اسفند نیست اون جشن نوسره است که 5 اسفند برگزار میشده

  9. سپندار مذ لقب ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، تواضع و گذشت به همه عشق می‌ورزد. زشت و زیبا را به یک چشم می‌نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می‌دهد. به همین دلیل در فرهنگ باستان اسپندار مذگان را نماد عشق می‌پنداشتند. در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی می‌شده است که در همان روز که نامش با نام ماه مقارن می‌شد، جشنی ترتیب می‌دادند متناسب با نام آن روز و ماه. بنابراین روز پنجم هر ماه سپندار مذ یا اسفندار مذ نام داشت که در ماه دوازدهم سال که آن هم اسفندار مذ نام داشت، جشنی با همین عنوان می‌گرفتند.
    جشن اسفندگان که در تاریخ از آن به عنوان جشن «اسفندار» یا «سپندار مزد» از آن یاد می شود در ایران باستان و در روز اسفند از ماه اسفند که مصادف با 29 بهمن ماه امروز است برگزار می شده و نام باستانی آن «سپنتا آرمیئتی» بوده است آرمیتا که معنی آن آرامش افزاینده است نشان از دانش، دلدادگی و ایمان بوده و در اسطوره های مردمی به عنوان فرشته «امشاسپند» یعنی نگهبان زن و زمین مطرح بوده بطوریکه در پند نامه های موبدان و در تواریخ مختلف ایرانیان باستان زن نیک را همانند زمین نیک می پنداشتند که «سختی ها را می گوارد و بر و میوه شیرین می دهد»
    یعنی همانطور که زمین شخم می خورد، عذاب می کشد و رنج و درد را تحمل می کند تا در نهایت ثمر شیرین بدهدو اگر بلرزد حاصلش ویرانی و خرابی است، زن نیک نیز در خانواده گاهواره زایش و آرامش و افزایش است و اگر آرامش نداشته باشد کانون خانواده از هم می پاشد و نابود می شود.
    در نوشته های بدست آمده در ایران باستان آمده است که مردم در روز «سپنتا آرمیئتی» به نیایش و شکرگزاری می پرداختند و از خداوند برای آفرینش زن تشکر می کردند، یعنی به تعبیری تمدن کهن ما در بیش از 3000 سال پیش مقام و منزلت زن را پاس می داشته است.
    ابوریحان بیرونی نیز در مورد روز اسفندگان می نویسد «این روز، روز مردگیران است و در این روز مردان به زنان هدیه می دادند و دختران جوان در این روز همسران دلخواه خود را انتخاب می کردند در این روز مردان تمامی کارهای خانه را خود انجام می دادند و زنان به استراحت می پرداختند» همچنین هایدماری کخ مورخ مشهور غرب با استناد به لوح های گلی از زبان داریوش چنین نگاشته است «شاه در این روز به تمامی زنان دربار از هر قشر هدیه ای اعطا می کرده است و کلیه زنان دربار اعم از ملکه، خدمه ، ندیمان و حتی کارگران از دست شاه هدیه خویش را می گرفتندو این هدیه ها شامل زیور آلات، انجیر ، فندق و انواع میوه ها بوده است»
    بهر صورت آنچه از کتب تاریخی و نوشته های کهن بدست می آید این است که جشن اسفندگان، جشن عشق و ایمان و دانش بوده و مردمان پاک ایران باستان به یمن عشق پاک و دلدادگی و مقام والای زن ایرانی این روز را پاس می داشته اند .
     
    ملت ایران از جمله ملت هایی است که زندگی اش با جشن و شادمانی پیوند فراوانی داشته است، به مناسبت های گوناگون جشن می‌گرفتند و با سرور و شادمانی روزگار می‌گذرانده اند. این جشن ها نشان دهنده فرهنگ، نحوه زندگی، خلق و خو، فلسفه حیات و کلا جهان بینی ایرانیان باستان است. اما از آنجایی که ما با فرهنگ باستانی خود ناآشناییم متاسفانه شکوه و زیبایی این فرهنگ با ما بیگانه شده است.

    این روز رو به همه عزیزان تبریک میگم …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.